اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران بمناسبت آغاز سال تحصیلی  1388-1387

اکنون در شرایطی در آستانه اول ماه مهر و آغاز سال تحصیلی جدید قرار گرفته ایم که نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی بیش از هر زمان دیگری عوارض و عواقب ویرانگر بحران و تنگناهای اقتصادی و سیاسی خود، و  پیامدهای سنگین انزوای بین المللی و محاصره اقتصادی در نتیجه تداوم بحران بر سر برنامه های هسته ای را به دوش مردم ایران و بیش از همه به دوش کارگران و اقشار تهیدست جامعه انداخته است.

امروز این واقعیت بر هیچ کس بویژه بر شما دانش آموزان و دانشجویان که اکثرا از خانواده های کارگری و یا اقشار کم در آمد جامعه هستید پوشیده نیست که پدران و مادران شما برای تامین نیازهای ابتدائی و روزمره زندگی در مقابل این غول عظیم تورم و گرانی با چه مشکلات و مشقاتی روبرو هستند، بطوری که بخش وسیعی از این خانواده ها به زندگی کردن زیر خط فقر رانده شده اند و بسیار ی از آنها به دلیل فقر مالی قادر به فرستادن فرزندانشان به مدرسه نیستند. معلمان ایران عوارض این شرایط فلاکتبار اقتصادی را با گوشت و پوست خود احساس کرده اند و برای همین در سالهای اخیر خود بخشی از مبارزه علیه این او ضاع بوده اند.

رژیم جمهوری اسلامی این محرومیت ها و اوضاع فلاکتبار اقتصادی را با تشدید سرکوب مبارزات کارگران، سرکوب زنان و تشدید شرایط اختناق و بگیر و ببند دانشجویان مبارز در دانشگاهها، مسدود کردن بیشتر فضای مدارس و دستگیری جوانان، تحت عنوان اراذل و اوباش  توام ساخته است.

در همبستگی و  اتحاد با جنبش طبقه کارگر، جنبش زنان و جنبش انقلابی کردستان، دانشگاه ها و مدارس ایران همچنانکه تا کنون نیز نشان داده اند می توانند یکی از کانون های داغ مبارزه علیه این شرایط فلاکتبار اقتصادی، و حاکمیت دیکتاتوری سرمایه مذهبی باشند. اگر در سال 1357 در دانشگاههای ایران 160 هزار دانشجو تحصیل می کردند، اکنون این تعداد به بیش از 1 میلیون و 500 هزار نفر افزایش یافته است، بر اساس آمارهای رسمی ترکیب سنی حدود 20 در صد از جمعیت 74 میلیونی ایران بین 15 تا 24 سال است. این جمعیت وسیع عمدتا در مدارس و دانشگاههای ایران متمرکز می باشد. این نیروی عظیم و پر انرژی که به آزادی و حقوق فردی و کوتاه کردن دست مذهب از آموزش و پرورش و امورات روزانه زندگی اش همانند نان شب نیاز دارد و هیچ امیدی به بهبود آینده تحت حاکمیت جمهوری اسلامی ندارد، بدون تردید می تواند در هر تغییر و تحول سیاسی نقش برجسته ای را ایفا کند.

نگاهی به جنبش دانشجویی ایران بیانگر این واقعیت است که نه تهاجم سرکوبگرانه و فرهنگی رژیم، نه تلاش برای تبدیل دانشگاه به حوزه علمیه، و نه دادن امتیازات ویژه به جوانان عضو خانواده های وابسته به رژیم برای ورود به دانشگاه، هیچکدام نتوانسته است دانشگاهها را از تبدیل شدن به کانونهای سیاسی فعال مبارزه با رژیم باز دارد. در طی سال های اخیر و در بطن مبارزات دانشجویی، بخش چپ و سوسیالیست  جنبش دانشجویی با بر افراشتن پرچم مطالبات دمکراتیک و رادیکال و با دفاع از خواستها و مبارزات طبقه کارگر و اعلام استراتژی اتحاد با جنبش کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی و تلاش برای ایجاد پیوند و همبستگی با فعالین و رهبران دیگر جنبش ها، فصل نوینی در تاریخ این دوره از حیات و پیشروی جنبش دانشجویی گشود.

جنبش دانشجویی به همت فعالین سوسیالیست این جنبش در سال های اخیر با به چالش کشیدن آشکار نهاد ها و ارگانهای وابسته به رژیم نظیر کمیته های انضباطی و غیره و تحمیل عملی درجه ای از آزادی عمل و بیان در محیط دانشگاه، برگزاری تجمعات اعتراضی و انتشار چندین نشریه و ده ها سایت و وبلاگ دانشجویی که از طریق آنها به تبلیغ و رواج  ایده های سوسیالیستی پرداختند، مسیر خود برای ایفای نقش در تغییر و تحولات سیاسی جامعه را باز یافته است.

اما آنچه آشکار است دانش آموزان ایران اگر چه همواره با قوانین مذهبی و اختناق آور جمهوری اسلامی در محیط مدرسه دست و پنجه نرم کرده اند، اما هنوز در ابعاد وسیع و توده ای به جنبش همرزمان مسن تر از خود، به جنبش دانشجویان نپیوسته اند. از آنجا که تاریخا حرکات دانش آموزان تحت تاثیر مستقیم جنبش دانشجویی بوده است، این امر، وظایف خطیری را در دستور کار فعالین سوسیالیست جنبش دانشجویی در قبال دانش آموزان قرار می دهد. هیچ تجمع اعتراضی و اعتصاب عمومی از سوی دانش­آموزان ناگهانی و بدون زمینه اتفاق نمی­افتد. چنین امری به کار طولانی و صبورانه، بحث، و غیره احتیاج دارد، فعالین جنبش دانشجویی از طریق پیوندها و روابط اجتماعی وسیعی که با دانش آموزان دارند باید فعالین دانش آموزی را بشناسند و راه و رسم این مبارزه را به آنها بیاموزند.

حزب کمونیست ایران به امید اینکه سال تحصیلی جدید سال پیوند گسترده تر مبارزات دانش آموزان با جنبش دانشجویی باشد و به امید سالی پر از تلاش و پشتکار و شور و مبارزه و موفقیت علیه سیاستهای جمهوری اسلامی، آغاز سال تحصیلی جدید را به همه دانش آموزان، دانشجویان و معلمان ایران صمیمانه تبریک می گوید.

زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

26 شهریور 1387

16 سپتامبر 2008

«جهاني شدن و ماركسيسم»

 جهانگير ويسي

منبع سایت کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل کارگری

امروز بيش از هر روز ديگر ما شاهد پديده‌اي در سطح جهاني هستيم. پديده‌اي كه نمودهاي خود را در تسريع ارتباطات، توليد، توزيع و تسريع انباشت سرمايه در اقصي‌نقاط جهان را به نمايش گذاشته است. اينهم «جهاني شدن» است. اما اين جهاني شدن بعدها و زواياي گوناگوني را به خود ديده است و اين فكر بستري به قدمت خود تاريخ دارد؛ چرا كه از آن زمان كه انسان و منفعت خصوصي وي را واداشت تا جهان را در مشت‌هاي خود بفشارد، امپراتوري‌هاي بزرگ، اديان بزرگ و تاخت و تاز فرمانروايان را خلق نمود. هميشه تاريخ دوجهان، دو جهان‌بيني در كنار همديگر با هم اما تنها با غلبه ستمگر، يعني غلبه برده‌دار بر بردگان، فئودال بر دهقانان، سرمايه‌دار بر كارگران همراه بوده است. شورش بردگان در مقابل برده‌داران، شورش دهقانان بر ضد فئودال‌ها، قيام‌هاي گوناگون و انقلابات كارگري همه از دو جهان و دو جهان‌بيني سخن مي‌گويند و گفته‌اند. از همان ابتداي سرمايه‌داري، عام‌گرايي به جهاني شدن در ديدگاه‌هاي متفاوت خود را نمود داده است. انسانگرايي كلاسيك آزادي از عصبيت‌هاي ملي و قومي و گرايش به افق‌هاي جهان داشت.
ليسنگ ميهن‌پرستي را ضعف مي‌د انست و شاد بود كه چنين ضعفي احساس نمي‌كند. گوته دوستان خويش را اندرز مي‌داد كه فرزند جهان باشند و مي‌گفت شاعر و فيلسوف بايد از قيد زمان و مكان و مليت برهد و خويشتن را همعصر و هموطن همه‌ي مردم بداند.
هردر، شيلر و هم‌معاصرانشان مباهات مي‌كردند كه شهروند سراسر جهانند – اصطلاح «ادبيات جهاني» را گوته وضع كرد. ترانه شادماني شيلر در آخرين بخش سمفوني نهم بتهوون با موسيقي همراه شده و كانت و سن‌سيمون و هگل از اين جهان بوده‌گي سخن راندند. «ماركس» در مقابل جهان سرمايه‌داري، جهان كارگران را ترسيم و به نمايش عملي كشاند و اما جهاني بودن، جهاني شدن، جهاني‌سازي، جهاني كردن پيشينه‌ي تاريخي دارد. به همين خاطر از دستگاه نظري و نقادي ماركس و سوسياليست‌ها نيز پوشيده نبوده است، بدينگونه گزينه‌اي از داده‌هاي مانيفست بي‌لطف نخواهد بود.
«صنعت معاصر بازاري جهاني را بنياد نهاد كه كشف آمريكا راه آن را هموار كرده بود بازار جهاني موجب رشد شگرف بازرگاني، دريانوردي و ارتباطات زميني شد. اين رشد نيز بر گسترش صنعت تأثير گذاشت، گسترش صنعت، تجارت، دريانوردي و راه‌آهن، به دنبال آن بورژوازي نيز به همان نسبت رشد كرده بر سرمايه‌هاي خويش افزود و تمام طبقات بازمانده از قرون وسطي را از ميدان به در كرد. ص278
بورژوازي بدون ايجاد انقلاب دائمي در ابزارهاي توليد و از اين رهگذر بدون ايجاد انقلاب در مناسبات توليد و همراه با آن‌ها كل مناسبات جامعه نمي‌تواند به حيات خويش ادامه دهد. ص280
نياز بورژوازي به بازاري دمادم در حال گسترش براي كالاهاي خود آن را به سراسر مناطق زمين مي‌كشاند. همه جا بايد جا خوش كند همه جا بايد مستقر بشود. و با همه جا بايد ارتباط برقرار كند، بورژوازي با سوءاستفاده از بازار جهاني به توليد و مصرف تمام كشورها خصلت جهاني داده است. ص280
علائم آزردگي فراوان مرتجعان بورژوازي زمينه‌ي ملي را از زيرپاي صنايع كه بر آن ايستاده بودند خالي كرده است. تمام صنايع ملي قديمي نابود شده‌اند يا روز به روز در حال نابود شدن هستند. جاي آن‌ها را صنايع جديدي مي‌گيرد كه رواج آن‌ها براي تمام ملت‌هاي متمدن مسئله مرگ و زندگي است. صنايعي كه مواد خام آن ديگر نه در داخل كشور كه از دورترين مناطق جهان تهيه مي‌شود. صنايعي كه محصولات آن‌ها نه تنها در داخل كشور بلكه در هر چهار گوشه دنيا مصرف مي‌شود.

جامعه ی سوسياليستى چگونه خواهد بود؟

جاناتان نيل

ترجمه و تلخيص: شاپور آذرخش

يكى از عواقب يورش بی رحمانه سرمايه در دو دهه اخير به سطح معيشت ميليونها كارگر و زحمتكش و تسلط ايده هاى نيو ليبراليزم در سطح جهان، قطعاً رواج هر چه بيشتر اين تصور در ميان مردم و جامعه است كه گويا نظام سرمايه دارى جاودانه خواهد بود. افسار گسيختگى اين اعجوبۀ هزار سر در عرصه هاى اقتصادى، اجتماعى و سياسى بر جان و مال انسان عصر معاصر، تاكيدى بر اين واقعيت است كه ” امكان داشتن يك ديناى ديگر هست”. اثبات دوباره اين نظر كه جامعه سرمايه دارى بايد با يك جامعه انسانى ديگر جايگزين بشود، نياز به دوره تازه اى از حمله متقابل طبقه كارگر به اركان نظام سرمايه دارى دارد. تلاش جاناتان نيل در اين نوشته، فعاليتى است در اين جهت.

شاپور آذرخش، ٢٧ اكتبر ٢٠٠۵

Jonathan Neale يک فعال سوسياليستِ با سابقه است، متن سخنرانى وى در يكى از بزرگترين گردهمائی هايى كه به وسيله مخالفين جهانى شدن (GlobaliseResistance) براى تبادل نظر در شهر فلورانس ايتاليا انجام شد را با هم می خوانيم.

*  *  *

در تمام تظاهرات و گرده همايى ها، ما اين شعار را فرياد می زنيم “امكان داشتن يك دنياى ديگر هست”. اما اين به چه معنى است؟ سال گذشته در يكى از تظاهرات هاى ضد سرمايه دارى در لندن چند نفر با حمل يك پلاكارت بزرگ در ميان انبوهى از مردم جلب توجه می کردند، روى پلاكارت نوشته شده بود “سرنگون باد نظام سرمايه دارى، برقرار باد يك دنياى بهتر”. به اين ترتيب امروز جنبش ميليون ها انسان در سراسر جهان به اينجا رسيده كه می بینیم. ما می دانيم مخالف چه هستيم، غير از اين مباحث و تحقيقات بى پايانى هست كه ما در پى چى هستيم. اينجا يك نظر هست، نظر من، كه آيا آن دنياى ديگر چگونه خواهد بود؟

چگونگی مواجهه با امواج سرکوب ها

 فرشید شکری

  درحال تکوین بودن خیزش ها و حرکت های انقلابی  کارگران و زحمتکشان، زنان، جوانان و ملل به ستوه آمده، بروزعلائم یک انفجارعظیم اجتماعی، و نمایان شدن نشانه های تلاشی بنیادهای ستم توسط پائینی ها، عرصه را بر نظام استبدادی حاکم به تنگ آورده است. این برآیند و رشد جنبش های طبقاتی و دموکراتیک بر ضد شرایط اقتصادی- سیاسی ایجاد شده حاکمیت را به تدارک مقابله ای گسترده واداشته است. 

زیر پا نهادن حقوق مدنی و آزادی های اساسی، تعقیب و دستگیری معترضین و صدور پی در پی احکام زندان، شلاق، تبعید و اعدام در کل کشور گواه بر عزم حکومتگران در خفه کردن فریاد حق طلبی توده های ستمکش ، و ممانعت از هرگونه فعالیت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی  در این مقطع همانند دوره های گذشته است.   

شدت یافتن حملات پلیس و ارگان های سرکوبگر رژیم هار اسلامی- سرمایه داری ایران به مراسمات و تجمعات مختلف ، یورش به خانه و کاشانه کوشندگان رادیکال جنبش های کارگری، زنان و دانشجویی، بازداشت های خودسرانه، ضبط اموال، و شکنجه های جسمی و روحی دستگیر شدگان به اعمال هر روزه مأموران اطلاعاتی و امنیتی مبدل گردیده که بواقع دلالت بر وحشت سرمایه داران و رژیم آنها از قدرت گیری جبهه انقلاب و آزادیخواهی دارد. از این رو بمنظور درافتادن با درندگی حاکمین واپسگرای ایران برای جلوگیری از تداوم بگیر و به بندها، و آدم کشی های رسمی و نقشه مند دولتی، میباید به راهبردهای مثمر ثمری اتکاء کرد.  

گرامی یاد یازده شهریور سالروز تشکیل حزب کمونیست ایران

یازدهم شهریور سالروز تشکیل حزب کمونیست ایران است. 25 سال پیش در چنین روزی، حزب کمونیست ایران، در یک کنگرۀ موُسس بنیان گذاری شد و رسما موجودیت خود را اعلام نمود.جریانات تشکیل دهنده  حزب، از اعضاء و فعالین کومه له، سازمان اتحاد مبارزان کمونیست، بخشی از سازمان پیکار در راه آزادی طبقۀ کارگر، بخشی از چریکهای فدایی خلق ایران وبرخی دیگر از جریانات خط 3 بودند . پیوستن به حزب کمونیست ایران با استقبال عمومی در صفوف کومه له روبرو شد و از آن موقع تاکنون مبارزین کومه له د رکردستان، با سربلندی وامید پرچم این حزب را همراه با دیگر همرزمانشان برافراشته نگاه داشته اند.

 با اعلام تاسیس حزب کمونیست ایران، جریانی که از چند سال پیش از آن، در جنبش کمونیستی ایران برآرمان رهایی بخش طبقۀ کارگر، بر لزوم تشکل مستقل طبقۀ کارگر، بر اهداف وخواستهای این طبقه پای فشرده بود وکارگران را به مبارزۀ مستقل وانقلاب طبقاتی خود فراخوانده بود،  نه فقط آنچه راکه تا آن زمان بدست آورده بود، تثبیت کرد، بلکه مسیر پیشروهای هر چه بیشتر را هم هموار نمود. این نقطۀ آغازی بود در راهی که طبقۀ کارگر میتواند و باید پیروزمندانه بپیماید تا از طبقۀ استثمار شونده ومحروم این جامعه به طبقۀ حاکم گذر کند. و با بدست گرفتن اهرم های قدرت سیاسی، بنیان جامعۀ طبقاتی را زیرورو سازد وسرانجام به تمام مصائب موجود اجتماعی، ستم ها، نابرابری ها، تبعیض واستثمار انسان توسط انسان خاتمه دهد.

در سالروز تاسیس حزب کمونیست ایران یاد و خاطرۀ تمامی رفقای پیشرو و کمونیستی را گرامی بداریم که در میدان مبارزۀ طبقاتی علیه نظام ستم و سرکوب سرمایه داری در ایران مبارزه کردند و در راه رسیدن به اهداف وآرمانهای طبقاتیشان جان خود را فدا کردند. همچنین یاد وخاطرۀ فداکاریهای رفقا وهمرزمانی را ارج بگذاریم که در صفوف حزب کمونیست ایران چه در زندان و زیر وحشیانه ترین شکنجه ها  بر چوبه دار و یا در برابر جوخه آتش دژخیمان جمهوری اسلامی، و چه در سنگرهای رزم انقلابی در کردستان و مبارزه مسلحانه در صفوف نیروی پیشمرگ کومه له  در نبرد و پیکار رودر رو با دشمن ،  برای هموار کردن راه مبارزۀ طبقۀ کارگر و تحقق اهداف این طبقۀ اجتماعی جانبازی کردند و جان وزندگی و هستی شان را در این راه فدا نمودند. جا دارد در این روز در برابر عزم و ارداۀ پولادین مبارزان کمونیستی که با تلاش و مبارزۀ مداوم وبی امانشان درکارخانه وکارگاه و در شهر و روستا در سراسر ایران و در میدانهای مبارزۀ عادلانه وانقلابی در کردستان پرچم سرخ سوسیالیسم را با سربلندی وافتخار به اهتزاز در آورده اند، مراتب احترام و ارادت عمیق خود را بجا آوریم.

*************

تشکیل حزب کمونیست ایران یکی از رویدادهای مهم در حیات سیاسی جنبش چپ و کمونیستی ایران محسوب می شود و پاسخی شایسته به یک ضرورت سیاسی و مبارزاتی بود . تشکیل حزب کمونیست به هیچ وجه اقدامی خلق الساعه نبود و در اتاقهای دربسته ودور از چشم جامعه وجنبش زمینه سازی وتدارک دیده نشده، بلکه تصویب برنامۀ آن وهمه لحظات شکل گیری سیاسی و تشکیلاتی آن به طور علنی و با همۀ امکاناتی که در آن هنگام در اختیار داشتیم به جلو رفت. زمینه های فکری، سیاسی و برنامه ای آن که در کنگرۀ دوم کومه له (بهار 1360) وکنگرۀ اول "سازمان اتحاد مبارزان کمونیست"، فراهم شده بود پاسخ به یک مشغله روشنفکرانه نبود بکله یک اقدام سیاسی به موقع وفکر شده ای بود که در یکی از حساسترین لحظات حیات کمونیستهای ایران صورت می گرفت.

حزب کمونیست ایران در شرایطی تشکیل شد که انقلاب ایران در زیر ضربات حکومت ضد انقلاب اسلامی آخرین نفس های خود را می کشید. اما ما و همۀ مردمی که نمی خواستند کابوس دوام این رژیم را باور کنند هر روز منتظر سقوطش بودیم. انقلاب ایران داشت از توش وتوان می افتاد ولی در آن مقطع نه برای ما ونه برای هیچ نیروی اپوزیسیون چنین واقعیتی ملموس نبود. کسی نمی خواست این کابوس را باور کند که انقلابی با آن وسعت و عظمت این چنین بوسیله یک جریان ارتجاعی مهار وسرکوب شود.

نیروهای چپ و رادیکال ایران بشدت دچار تشتت فکری و سرگردانی شده بودند. سرنوشت انقلاب ایران ضربۀ سختی بر خلق گرائی که محور تفکر وعمل این چپ بود وارد ساخته بود. تئوریهای "آنتی امپریالیسم" و "وابستگی" که عمری هویت  این چپ را تشکیل می داد با هیاهوی ضد آمریکایی یک جمهوری اسلامی غیر وابسته به زیر سوال رفته بودند. دستگاه فکری ای که ا ورا مدام به سمت لایه بندی بورژوازی سوق می داد در تحلیل و تبیین آنچه که در مقابل دیدگان ناباورش اتفاق می افتاد بیش از پیش سرگردانش کرده بود. بخشهایی که طرفدار اردوگاه شوروی بودند در منگنۀ مصالح سیاست خارجی اتحاد شوروری قرار داشتند. دستگیرهای گسترده، اعدام های وسیع، شکنجه های وحشیانه، بخشی از سازمانهای چپ را عملا منحل کرده بود، صفوف کل چپ را به هم ریخته و دچار دستپاچگی ناشی از سرکوب شده بود. در چنین شرایطی تشکیل حزب کمونیست ایران بوسیله بخشی از نیروهای رادیکال چپ ایران پاسخی انقلابی وموثر_ درحد  توان_ به این وضعیت نابسامان بود. در حالیکه حکومت اسلامی همه جا  زبونانه انحلال سازمانهای سیاسی را تبلیغ  می کرد، یک حزب سیاسی جدید، پوشور، با روحیه وامیدوار درحال تشکیل شدن بود. این واقعیت به همۀ ما انرژی می داد  و ما را به وجد می آورد.

حزب کمونیست ایران  در بدو تشکیل درتهران و شهرهای بزرگ ایران و در محیط های کارگری تا حد معینی تشکیلات و فعالین سیاسی کارگری را با خود داشت. و شمار نسبتا زیادی از فعالین سیاسی و کمونیست طیف موسوم به خط 3 ایران را در بر می گرفت، و در کردستان نیز به یک جنبش توده ای گسترده متکی بود، دیدگاههای سیاسی و برنامۀ روشنی داشت. نه یک حزب افراطی چپ، بلکه حزب مسئولی بود که زمینه های اجتماعی وسیاسی کارخود را می شناخت و بر محدودیت ها ونقطه قوت های آن آگاه بود. چشم بر نقاط ضعف و کمبودهای خود نبسته بود بلکه به آنها اعتراف می کرد و گاه به افراط هم مورد انتقادشان قرار می داد و می کوشید نبرد کنان آنها را بر طرف کند. برای تبدیل شدن به یک حزب در برگیرندۀ رهبران کارگری و دخیل در جنبش کارگری، تعجیل داشت. وجود حزب کمونیست افقهای جدیدی بر روی کومه له هم گشود. رزمندگی و شور وشوق انقلابی را در صفوف این تشکیلات بالاتر برد واجازه نداد که عقب نشینی های نظامی جنبش کردستان افق سیاسی مبارزین آنرا تیره وتار کند. به کومه له در از سرگذراندن یک دوره سخت و خطیر یاری رساند.

با همه اینها واضح است که ما یک حزب مطلوب کارگری را تشکیل نداده بودیم بکله تشکیل حزب پاسخ ممکن به یک نیاز حیاتی بود که تاخیر بیش از این در جوابگویی به آن جریان ما وشاید کل کمونیسم ایران را زیر فشارهای دشمن در موقعیت بسیار نامساعدتری قرار می داد و باز سازی سیاسی و تشکیلاتی آنرا دشوارتر می ساخت. ما به درست، خصوصیات یک حزب ایده ال را به عنوان پیش شرط های تشکیل حزب به مانعی برای متشکل شدن بخشی از کمونیست های ایران تبدیل نکردیم و گفتیم بوسیله حزب و بطور متشکل بهتر می توانیم به سراغ رفع کمبودها و از جمله ضعیف بودن پایه کارگری آن برویم.

پس از تشکیل حزب نیز تشدید حملات ارتجاع و ضربات پی در پی پلیسی در سراسر ایران وعقب نشینی های پی درپی جنبش کردستان به مانع بزرگی بر سر راه پیشرفت نقشه های تشکیلاتی ما در سراسر ایران ودر کردستان نیز تبدیل شد. شرایط برای کار سراسری حزب روز بروز دشوارتر می شد. با وجود این بحث برسر چگونگی عبور از این موقعیت و پیوند خوردن با جنبش های اجتماعی وکارگری در ایران بحثی به قدمت همه حیات حزب است. از همان فردای تشکیل حزب این مسئله به عمده ترین مشغله رهبری آن موقع حزب تبدیل شد وتلاش های صمیمانه ای هم در این زمینه آغاز شد.

کنگرۀ دوم حزب در سال 1365 از تاریخ جنبش کارگری وجنبش چپ به عنوان دو تاریخ جداگانه بحث به میان آورد و از ضرورت درهم آمیختن این دو جنبش با یکدیگر صحبت کرد و ادبیاتی در آن زمان در نشریات حزب منتشر می شد اگر چه نتوانست به پر کردن شکاف این دو جنبش کمک کند اما بر کل فرهنگ سیاسی چپ رادیکال ایران تاثیر گذاشت و آنرا ارتقا داد.

واقعیت انکارناپذیر این است که حزب کمونیست ایران بیش از هر جریان دیگری به کمونیزم ایران خدمت کرده است. در تاریخ حیات سیاسی این حزب کم و زیادی آن به کنار اما چیزی جز خدمت به آرمانهای انسانی و سوسیالیستی ثبت نخواهد شد وامروز نیز از کف دادن این پرچم واین ابزار چیزی جز گام برداشتن به عقب نیست.

این کنگره دوم کومه له در بهار 1360 بود که تشکیل حزب را دو سال بعد ممکن کرد و اکنون 25 سال از آن موقع می گذرد، شرایطی که در آن حزب کمونیست ایران ایجاد شد بسیار عوض شده است طی این سالها، چه در سطح جهان و چه در سطح ایران تغییرات زیادی اتفاق افتاده است فروپاشی اردوگاه شوروی، پایان مدل اقتصاد دولتی درجهان سوم، از توش وتوان افتادن جنبش های ضد امپریالیستی و سربرکردن نئولیبرالیسم وغیره. در سطح ایران نیز شرایط کار ما بسیار دگرگون شده و تغییرات بزرگی اتفاق افتاده است. ظرف این بیست وپنج سال جمعیت ایران تقریبا دو برابر شده، مسائل اجتماعی ایران امروز نسبت به گذشته کاملا تازه است. سازمانها وتفکر چپ انقلاب 1357 بیش از 25 سال است که در جامعه فرصت عرض اندام وسیع نداشته وبجایش انواع فعالیت های فکری واجتماعی دیگر جایگزین فعالیت صریح سیاسی چپ رادیکال شده است. شهر نشینی وباسوادی افزایش یافته،  این شرایط کار جدید امروز ما را در وضعیت کاملا متفاوتی نسبت به سالهای اول فعالیت حزب کمونیست قرار داده است.

گرامی یاد یازده شهریور سالروز تشکیل حزب کمونیست ایران

زنده باد آزادی برابری حکومت کارگری

گفتاری از رادیو صدای حزب کمونیست ایران

قطعنامه پلنوم کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

در مورد  " فراکسیون فعالیت تحت نام کومه له "

1.    جمعی از کادرها و اعضاء حزب کمونیست ایران در تیرماه 1387 برابر با ژوئیه 2008 بدون اطلاع مراجع تشکیلاتی با استناد به بند 5 از ماده دوم فصل دوم اساسنامه حزب کمونیست ایران که به "محفوظ بودن حق اقلیت هر سازمان حزبی برای آنکه همه اعضای آن سازمان را از نظر و اختلافات خود با اکثریت مطلع نماید" تاکید دارد، تشکیل "فراکسیون فعالیت تحت نام کومه له" را اعلام کردند. کنگره 13 کومه له که در روزهای نیمه اول مرداد ماه 1387 برابر با نیمه دوم ژوئیه 2008 میلادی برگزار شد، بحث حول این فراکسیون را در دستور کار خود قرار داد. مباحثات انجام شده نشان می دهد که کنگره تشکیل این فراکسیون را جهت استفاده از این حق اساسنامه ای، تحصیل حاصل و از این رو غیر ضروری تشخیص داده است، و بعلاوه استفاده از نام کومه له برای شناساندن این اقلیت تشکیلاتی را فاقد موضوعیت می داند. با این همه کنگره بنا به دلایل اساسنامه ای تصمیم گیری قطعی در این رابطه را به کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران واگذار کرد.

2.    مفاد بیانیه اعلام موجودیت "فراکسیون فعالیت بنام کومه له" بسیار فراتر از یک اختلاف تاکتیکی معین و یا اختلاف بر سر سیاست مشخصی می باشد و مضامین آن در مغایرت و تقابل با موجودیت حزب کمونیست ایران، برنامه، مبانی استراتژی سیاسی و مبانی سیاستها و تاکتیکهای حزب کمونیست و کومه له قرار دارد و استناد این رفقا به بند اساسنامه ای مذکور نمی تواند مجوزی برای تشکیل این فراکسیون باشد. لذا پلنوم ضمن تاکید بر حق این جمع رفقا در استفاده از رسانه های حزبی برای انتشار نظراتشان، این فراکسیون را تحت هیچ عنوانی به رسمیت نمی شناسد.

3.    در مورد استفاده از نام کومه له برای این فراکسیون پلنوم تاکید می کند که:  کومه له در دل اوضاع انقلابی و تغییر و تحولات سیاسی یک دوره در جامعه کردستان با نقطه عطف های یک جنبش توده ای در هم آمیخته و به یک جریان قابل اعتماد در میان توده های کارگر و زحمتکش تبدیل شده بود. از این رو 25 سال پیش کنگره موسس حزب کمونیست ایران بر ضرورت تداوم فعالیت کومه له تحت همین عنوان تاکید کرد و سازمان کردستان حزب را تحت همین عنوان نامگذاری نمود. پیوستن کومه له به جریان تشکیل حزب کمونیست ایران نه تنها خدشه ای به این واقعیت اجتماعی وارد نکرده است بلکه به آن نیرو و توان تازه ای بخشیده است. کومه له بعد از تشکیل حزب کمونیست ایران تحت همین نام در کلیه عرصه های مبارزه سیاسی و طبقاتی حضور داشته است و هم اکنون نیز ارگانهای مختلف کومه له با تمام توان به فعالیت خود ادامه می دهند. لذا با توجه به اینکه:

·        الف: مفاد و مواضعی که در بیانیه اعلام "فراکسیون" آمده است با مواضع و دیدگاههای کومه له در هیچ مقطعی از تاریخ فعالیت آن خوانایی ندارد؛

·        ب: در حالی که جمع فعالیت تحت نام "کومه له"، اقلیتی از اعضای تشکیلات را شامل می شوند، با ادامه فعالیت تحت این عنوان عملا در تقابل با موازین اولیه تشکیلاتی که بر حق اکثریت اعضای تشکیلات مبنی بر استفاده از نام کومه له برای تداوم فعالیتهای خود تاکید می کند، قرار می گیرند؛

لذا پلنوم کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران، استفاده این رفقا از عنوان کومه له برای فعالیتهایشان را فاقد مشروعیت سیاسی و تشکیلاتی میداند.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

4 شهریور 1387

24 اوت 2008

علیه اپورتونیسم و سکتاریسم حزب حکمتیست

     حسن معارفی پور

                      حکمتیسم یا مارکسیسم

            آنچه امروز پیش روی فعالین چپ  وسوسیالیست در ایران قرار دارد، این مسئله است که آیا آنچه حزب موسوم به حکمتیست و کمونیسم کارگری تبلیغ می نمایند با مارکسیسم و کمونیسم سازگار است؟ واقعیت این است که حزب حکمتیست و سایر شاخه های منشعب از کمونیسم کارگری همچون اتحاد کمونیسم کارگری و غیره چنانچه از استراتژی وعملکرد آنها پیداست و نیز با توجه به دلایلی که در این نوشتار به آن اشاره خواهد شد، عملا با روح مارکسیسم بیگانه هستند. آنچه در این مقاله ما در پی آن هستیم افشای ماهیت واقعی جریان اپورتونیستی و خطرناک حزب کمونیسم کارگری ــ حکمتیست می باشد که در چند سال گذشته با پروکاسیون و جار و جنجال هایی که بپا کرده، با هدف برجسته سازی کاذب خود به عنوان یک جریان رادیکال در ایران، از هیچ کوششی، حتی به قیمت به خطر افکندن جان فعالین سیاسی و دانشجویی و نیز نابودی جنبش های اجتماعی، فرو گذار نکرده است. برای شناخت ماهیت واقعی این جریان اپورتونیست باید به گذشته آن بویژه هنگامی که جریان کمونیسم کارگری به رهبری منصور حکمت  از حزب کمونیست ایران جدا و به دنبال آن تزهای به شدت آنتی کمونیستی و ایده آلیستی منصور حکمت در مقاله "حزب و قدرت سیاسی" و "یک دنیای بهتر" منتشر شد، مراجعه نمود.

 دفاع از سوسیالیسم

نقدی بر مواضع جمع فعالیت بنام "کومه له"

                                                                                                                      صلاح مازوجی

مقدمه:

بیانیه اعلام فراکسیون فعالیت بنام "کومه له" (1) اگرچه هنوز مملو از بیانات و دیدگاههای مبهم و راز گونه است و از نبود شفافیت و صراحت کافی در تشریح نظرات و دیدگاه این رفقا رنج می برد، با اینهمه از آنرو که پاره ای از دیدگاهها، چشم اندازها و نظرات این رفقا را با صراحت بیشتری در مقایسه با گذشته بیان می کند یک گام به پیش است.

این بیانیه صحت و درستی درک رایج در صفوف حزب کمونیست ایران و کومه له،  مبنی بر اینکه اختلاف اصلی این جمع نه بر سر آرایش تشکیلاتی و قالب و قواره حزب کمونیست ایران، بلکه بر سر مبانی برنامه ،استراتژی و سیاستهای جریان ماست، را بوضوح نشان می دهد. عدم صراحتی که در گذشته نه چندان دور ما را ناگزیر می کرد که با نقد و موشکافی نظرات و دیدگاه این رفقا نشان دهیم که اختلاف اصلی نه بر سر شکل و قواره سازمانی بلکه بر سر اهداف و استراتژی ناظر بر فعالیت های این تشکیلات است، اکنون با صراحت اندک بیشتری در لابلای سطور نوشته این رفقا بیان می گردد.

همینکه در اطلاعیه اعلام فراکسیون آمده است "حال بیش از پیش دیده می شود که ادعای موجودیت یک "حکا" غیر واقعی، خود نمودی از نگرشی کلی تر است که ما خود را در تقابل با آن دیده ایم و می بینیم. بعبارت دیگر حتی در صورت فعالیت همگی ما فقط تحت نام کومه له باز یک بازنگری همه جانبه به سیاستها و روشها ... از دیدگاه ما ضروری میبود و هست" . (بیانیه اعلام فراکسیون ... خط تاکید از من است) به روشنی نشان می دهد که روند بحثهای تاکنونی اختلاف بر سر چهارچوب و قواره تشکیلاتی را به حاشیه رانده  و بی مسمائی عنوان "فعالیت تحت نام کومه له" را بر همگان عیان کرده است و همین سیر پیشرفت بحثها، اکنون این امکان را فراهم آورده است که دیدگاهها و نظرات این رفقا را که تاکنون بصورت واژگونه مطرح می شد را بر سر پای خود قرار دهیم، تا بهتر به جایگاه واقعی دیدگاههای آنها پی ببریم. عنوان فعالیت بنام "کومه له" فقط بیان وارونه دیدگاه این رفقا است.

 دفاع از سوسیالیسم

برای آنکه بتوانیم به  بحث  این رفقا، بعنوان یک چهارچوب سیاسی و فکری شناخته شده برخورد کنیم، لازم است که از سوسیالیسم مورد نظر آنها شروع کنیم، چون این رفقا معتقدند که: "سوسیالیسمی که در حکا و کومه له از آن دفاع می شود، تنها بدرد توجیه موقعیت ویژه برای عده ای معدود و علامت رمزی برای ابراز وفاداری افراد یک جمع نسبت به یکدیگر و کسب مجوز ماندن در این جمع است ...." (بیانیه اعلام فراکسیون ... )

بیانیه در حالی که با فضل فروشی تئوریک مابانه ای  بر ضرورت "کاربست متدولوژی علمی در مغایرت و در مقابله با جزمیت، دگماتیسم و مطلق نگری فلسفی و ایده آلیستی" پا می فشارد، آنگاه که به رهیافت سوسیالیسم می رسد مجموعه ای از سئوالات و عبارات مبهم را در برابر خواننده قرار می دهند.

این رفقا سئوال می کنند: "آیا سوسیالیسم در ایران به تنهایی ممکن است؟ آیا چه درسهایی از انقلابات و شکستهای گذشته میشود گرفت؟ اقتصاد سوسیالیستی چه ملزومات و خصوصیتهایی دارد و چگونه عملی خواهد شد؟ چه عواملی مانع اتحاد طبقاتی کارگران است؟ آیا در برنامه حزب کمونیست ایران چیزی مورد انتقاد وجود دارد یا خیر؟ و به دنبال، با طرح این ادعا که گویا : "برنامه حزب کمونیست ایران در خوشبینانه ترین حالت به جز یک سرمایه داری دولتی بنام سوسیالیسم با یک طبقه تازه بدوران رسیده حزبی  در راس آن به نام طبقه کارگر و جز یک نظام تک حزبی مختنق کننده توده ها چیزی دیگری ببار نخواهد آورد.(بیانیه اعلام فراکسیون ... تاکید از من است ) به زعم خودشان تلاش می کنند که به این سئوالات پاسخ بدهند.

"این رفقا می نویسند: ما بر این باوریم که دستیابی به جامعه سوسیالیستی و استقرار آن در ایران و بویژه در کردستان پیچیدگیها و دشواریهای خود را داراست و ملزومات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود را چه در سطح منطقه ای و چه در سطح جهانی می طلبد". (بیانیه اعلام فراکسیون ... )

و در ادامه می خوانیم: تجربه نشان داده است که برای ساختن بنای سوسیالیسم آن نیروی تعیین کننده رهایی بخش طبقاتی، طبقه کارگر آگاه و متحد و متشکل و حداقلی از یک رشد معین نیروهای مولده با زیربنای نسبتا قوی اقتصادی و صنعتی ضروری است، نمی توان این ضروریات را خود کرده و اراده گرایانه حذف کرد. ساختن سوسیالیسم برپایه فقر اندیشه کجی است که امتحان خود را بارها پس داده است و ره به هیچ کوره دهی باز نخواهد کرد". (بیانیه اعلام فراکسیون ... تاکید از من است )

آوردن این نقل قولهای طولانی اگرچه به ساده کردن درک مطلب کمک چندانی نمی کند اما از آنجا ضروری است که نشان دهد، چگونه این رفقا بعد از 8 سال فعالیت بعنوان یک اقلیت تشکیلاتی و ضدیت با سوسیالیسم مورد نظر حزب کمونیست ایران و کومه له، زمانی که به تصویر چشم انداز ساختن سوسیالیسم مورد ادعای خود می پردازند، یک مشت سئوال و عبارات مبهم را پیش روی ما قرار می دهند، و نه تنها سوسیالیسم بعنوان یک نظام اجتماعی، بلکه مبارزه در راه انقلاب کارگری و تصرف قدرت سیاسی توسط طبقه کارگر را نیز به آینده ای نامعلوم موکول می کنند. ...