بسوی سوســـــیالیسم

پیشروی جنبش دانشجویی در گرو اتخاد استراتژی سوسیالیستی

علیرغم فشارها و بگیر و ببندهای گسترده از سوی نیروهای انتظامی و امنیتی رژیم اسلامی، طی روزهای اخیر چندین دانشگاه ایران شاهد اعتراضات گسترده دانشجویان علیه رژیم اسلامی بودند.

اخبار و گزارشات مختلف حاکیست که دانشجویان دانشگاههای تهران، شیراز، فردوسی مشهد، یزد، علم و صنعت، گیلان، مازندران، اصفهان، سیستان و بلوچستان، دانشگاه پلی تکنیک واحد تفرش، دانشگاه های شریف و خواجه نصیر تهران، دانشگاه آزاد واحد جنوب تهران، دانشگاه بین المللی قزوین و دانشگاه یاسوج طی روزهای اخیر دست به تجمعات اعتراضی گسترده زده و علیه رژیم جمهوری اسلامی شعار دادند.

"نه سپاه نه بسیج ، مرگ بر این دولت مردم فریب"، "مرگ بر دیکتاتور"، "زندانی سیاسی آزاد باید گردد"، "آزادی اندیشه حق مسلم ماست" و "ماشین کشتار نابود باید گردد"، از جمله شعارهایی بودند که در جریان اعتراضات اخیر در دانشگاههای ایران از سوی دانشجویان سر داده شدند.

افزایش اعتراضات دانشجویی در حالی است که قبل و پس از برگزاری اعتراضات گسترده ضد حکومتی در شهرهای مختلف ایران در روز 13 آبان، دهها فعال دانشجویی در دانشگاههای مختلف بازداشت شده اند که از وضعیت بسیاری از آنان خبری در دست نیست، ضمن اینکه شمار زیادی از فعالین دانشجویی نیز به نهادهای امنیتی و کمیته های انضباطی احضار و برای شمار دیگری نیز احکام محرومیت از تحصیل صادر شده است. ...

13 آبان میدان کشاکش سه نیرو

همانطور که پیش بینی می شد 13 آبان به میدان کشمکش سه نیرو تبدیل شد. رویکرد قدرت حاکمه از قبل روشن بود، چند روز مانده به 13 آبان مقامات مختلف رژیم نسبت به هرگونه حرکت اعتراضی در 13 آبان هشدار دادند. "احمد جنتی" امام جمعه موقت تهران، "احمدی مقدم" فرمانده نیروی انتظامی، "علی فضلی" یکی از فرماندهان سپاه پاسداران، "مرتضی تمدن" استاندار تهران، "صالح جوکار"، رئیس بسیج دانش‌‌آموزی و "علیرضا اکبرشاهی"، رئیس پلیس استان تهران هر کدام به نوبه خود اما در یک اقدام هماهنگ نسبت به برگزاری هرگونه تظاهرات اعتراضی در 13 آبان هشدار دادند و اعلام کردند که با هر گونه تجمع غیر قانونی مقابله خواهند كرد.

 در ادامه این تهدید ها گزارشات امروز از تهران حاکی از آن است که اینبار نيروهای ارتش نیز به نيروهای سپاه و بسيج در خیابان ها افزوده شده اند.

دس_ رفیق پریسا با توجه به شرایط جدید سیاسی ایران بدون شک جنبش دانشجویی نیز در مقطعی حساس از تاریخ مبارزات خود به سر می برد، نظر شما درباره این شرایط جدید چیست؟

پریسانصرآبادی: این کاملا درست است که جنبش دانشجویی در مقطع حساسی به سر می برد در واقع می توان چنین گفت که جنبش دانشجویی طی سی سال گذشته و بعد از انقلاب 57 چنین شرایطی را تجربه نکرده است.

اکنون تمام مبارزات طی سه دهه اخیر وارد فاز جدیدی شده اند و مبارزه علیه دیکتاتوری اسلامی در آگاهانه ترین و گسترده ترین شکل آن در جریان است. می توان هدف کلی مبارزه در مقطع فعلی را که به صورت خودبه خودی توسط اقشار و گروه های مختلف مردم پیگری می شود  را جدال با دیکتاتوری حاکم دانست که در عریان ترین شکل خودش پس از یک کودتای انتخاباتی به قدرت رسیده . بنابراین، خواست آزادی ، عمومی ترین خواست و مطالبه ای هست که همه اقشار و طبقات و گروه های مختلف حاضر در این جنبش فراگیر حول آن گرد آمده اند و نیروهای خود را بر مبنای این خواست سازمان می دهند و تاکتیک هایی هم که اتخاذ می کنند همگی بر مبنای این استراتژی عمومی است.

جنبش دانشجویی هم امروز تفاوت مهمی را در شرایط مبارزاتی حس می کند. اگر تا پیش از کودتای انتخاباتی این جنبش دانشجویی بود که به صورت پراکنده و در برهه های مختلف و بدون جهت گیری واحد  علیه نظام اعتراضاتی را سازمان می داد و در واقع سعی می کرد با طرح یک سری شعارها و پوشش دادن خواست های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی  اکثریت خاموش مردم را فعال کند، و توجه شان را به مبارزه و اعتراض علیه دیکتاتوری مستقر جلب نماید، اکنون همه چیز کاملا بر عکس شده است.  در واقع تا پیش از اعتراضات اخیر مردم  این دانشگاه ها بودند که تک صدای اعتراض علیه دیکتاتوری بودند. دانشگاه به بهانه هایی صنفی یا سیاسی شلوغ می شدند. دانشجویان اعتصاب و اعتراض می کردند و گاهی معدودی از مردم به حمایت از آنها تحرکات محدود و مقطعی نشان می دادند و دوباره همه چیز به روال عادی خود بر می گشت. اوج این شکل از اعتراضات دانشجویی را در 18تیر سال 78 ، خرداد 82 و نیز خرداد 85 شاهد بودیم. یعنی اعتراضات دانشجویان در فضای خاموشی فضای عمومی جامعه تک صدایی با پژواکی محدود بود. دانشجویان اعتراض می کردند اما اکثریت مردم از این اعتراضات مطلع نمی شدند. در واقع مبارزه دانشجویان پشت نرده های سبز و گسسته از بدنه اجتماع و دور از مبارزات جنبش های اجتماعی دیگر نظیر جنبش کارگران، زنان معلمان صورت می گرفت و هیچ ارتباط ارگانیک و پیوسته ای میان این مبارزات وجود نداشت. البته نه اینکه هیچ ارتباطی میان جنبش ها نبود، نه! به ویژه چپ دانشحویی همواره این استراتژی پیوستگی با جنبش های اجتماعی دیگر را داشت اما به دلیل اینکه این جنبش ها یا تشکلی نداشتند یا به قدر کفایت توده ای نشده بودند روابط آنها خیلی پراکنده موردی و مقطعی بود.  ...