حذف يارانه‌ها؛ برابری اجتماعی يا خانه‌خرابی عمومی

    احسان صفار

 اخيرا هر وقت که تلويزيون را روشن می‌کنيم، می‌توانيم از يکی از شبکه‌های چندگانه آن شاهد ميزگرد، سخنرانی يا گفتگويي حول محور طرح به اصطلاح "هدفمند کردن يارانه‌ها" باشيم. اخيرا نيز که ياد گرفته‌اند، ميکروفونی در دست می‌گيرند و به سطح شهر می‌آيند و در مورد مسئله، به اصطلاح نظرخواهی می‌کنند.

اين طرح که نهايتا پس از کشمکشی ميان مجلس و دولت، به نفع دولت به تصويب رسيد، به بيان بسياری از کارشناسان و بر خلاف تبليغات جاری به عنوان يکی از طرح‌های خانمان‌سوز، تشديد کننده فقر و فلاکت و… مورد ارزيابی قرار می‌گيرد. فارغ از نوع نگاه هر يک از اين کارشناسان و دغدغه‌های آنان، بايستی نگاهی موشکافانه به طرحی داشته باشيم که بدون شک و به اذعان مخالف و موافق، بسياری از معيارهای زندگی اقتصادی- سياسی اجتماع را دگرگون خواهد نمود.

طرح هدفمند کردن يارانه‌ها يا به اصطلاح صحيح‌تر "حذف يارانه‌ها" که نهايتا در تاريخ يکشنبه 17 آبان ماه 1388 مطابق خواست دولت و با جرح و تعديلات مختصری به تصويب رسيد، در حقيقت صورت تغييريافته طرحی است که در ابعاد جهانی و به دستور صندوق بين‌المللی پول و بانک جهانی در کشورهای مختلف به اجرا درآمده است و در ايران نيز از دور دوم رياست جمهوری "هاشمی رفسنجانی" کليد خورده است و هر چند به دلايل مختلف که در حوصله بحث حاضر نيست، معوق مانده بود، همواره بحث آن وجود داشته و به عنوان چشم‌اندازی رويايي برای هر يک از دولت‌های ايران تلقی شده است. در اين ارتباط همان طور که "مصطفی پورمحمدی" در تاريخ 22 آبان ماه در تلويزيون و در لابلای صحبت‌های خويش اشاره می‌کند، طرح حاضر از دوران هاشمی به صورت کمابيش جدی در دستور کار نظام قرار داشته است. ...

جنبش ادامه دارد، طبقه کارگر را متشکل کنیم!

بحران سیاسی ادامه دارد. یک ماه پس از انتخابات ریاست جمهوری، کشمکش جناح های رژیم آشکارا از مسألۀ تقلب انتخاباتی و ابطال انتخابات عبور کرده و یک بحران سیاسی تمام عیار را شکل داده است. تأکید بیانیۀ حاضر بر این است که نه فقط بحران بالایی ها تعمیق شده، بلکه بر متن این بحران، علیرغم افت تظاهرات های میلیونی و اعتراضات خیابانی، ظرفیت جنبش پائینی ها ابدا کاهش نیافته. برآمد توده ای در کیفیتی به مراتب بالاتر بسیار محتمل است. ارزیابی دقیق و واقع بینانه از اوضاع برای تدقیق وظایف فعالان سوسیالیست حیاتی است. برخی از مهمترین مولفه های اوضاع جاری را بررسی می کنیم:

1) خیزش توده ای. تظاهرات های انبوه مردم در نخستین هفتۀ پس از انتخابات پارامترهای صحنۀ سیاست ایران را یکسره تغییر داد. چهار سال پیش نیز جناح نظامیان با تقلب کلان انتخاباتی حریفان خود را ناکام گذاشته بود، اما این بار قدرت نمایی نیروی میلیونی مردم در عرصۀ سیاست، که از مقطع انقلاب 57 بیسابقه بود، دینامیسم رقابت جناح ها را تحت الشعاع قرار داد و کشمکش انتخاباتی درون رژیم را بدل به بحرانی حکومتی کرد. در برابر تظاهرات های میلیونی مردم، دروغ های شاخدار و انکار بی حیای احمدی نژاد گویای این بود که جناح نظامیان از نخوت قدرت فاکتور مردم را در محاسبات شان منظور نکرده بودند. نظامیان تنها برای راندن جناح های رقیب از قدرت نقشه داشتند؛ این نقشه چیزی نبود جز اتکاء به زور لخت، و حوالۀ جناح های رانده شده از قدرت به شکایت بردن به مجاری معمول و سلسله مراتب نظام که اکنون در چنگ خودشان بود. اما خیزش توده ها نقشه های از پیش چیدۀ کودتاچیان را برهم زد. تفرعن خامنه ای در خطبۀ نماز جمعه، که حکم به تعطیل تظاهرات و ریختن خون متخلفین می داد، در تهران و سایر شهرها با اعتراضات خیابانی تودۀ مردمی پاسخ گرفت که با دست خالی در برابر اسلحۀ سرد و گرم پاسداران و بسیجیان ایستادند تا به خود و دشمنان شان نشان دهند که برای ولی فقیه و "فصل الخطاب" و سلسله مراتب این رژیم پشیزی ارزش قائل نیستند. پس لرزه های همین اعتراضات دلیرانۀ توده هاست که، در اشکال خطاب و عتاب مراجع تقلید به ولی فقیه، یا بی اعتنایی فراکسیون های اصول گرا به "فصل الخطاب" خامنه ای، یا حتی سرگردانی پاندول وار محسن رضائی بین همکاری و مخالفت با دولت کودتا، در چند هفتۀ گذشته رژیم را دائم از درون لرزانده و شکاف های آن را عمیق تر کرده است.  ...

دستگیر شدگان اول مه مه روز جهانی کارگر آزاد باید گردند!

طی فراخوانی از سوی کمیته برگزاری مراسم اول ماه مه 1388- که متشکل از تشکلهای مستقل و رادیکال جنبش کارگری ایران هستند- کارگران، زنان و دانشجویان و مردم زحمتکش را برای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در تهران دعوت کرده بودند.

 عصر روز جمعه 11 اردیبهشت در پارک لاله- اطراف میدان آب نما- تجمع  گسترده ای متشکل از کارگران ، فعالین و خانواده های کارگران، زنان و دانشجویان که حدود 2000 نفر میشد، با حضور پرشور و گسترده خود اقدام به برگزاری مراسم روز جهانی کارگر کردند. اما از سوی نیروهای امنیتی که ساعتها قبل از برگزاری مراسم کل منطقه را زیر نفوذ و کاملا تحت کنترل داشتند، شرکت کنندگان مراسم را به ضرب و شتم گرفته و تعداد زیادی از آنها را دستگیر و روانه زندان کردند، که در بین آنها تعدادی از فعالین سرشناس جنبش کارگری و جمعی از دانشجویان سوسیالیست به نامهای (زانیار احمدی، نجما رنجبران، علی معدب، سعید سجودی، جمال سید علی، سیروس رهیاد،حمید قربانی، سید جواد موسوی) دستگیر و تاکنون از سرنوشت آنها هیچ اطلاعی در دست نیست.

حضور گسترده‌ی شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر در تهران چنان نیروهای امنیتی را وحشت زده کرده بود که  برای پراکنده کردن و جلوگیری از برگزاری مراسم، با یورش وحشیانه با باتوم ، شوک الکتریکی، لگد، توهین و کت کتک کاری، افراد حاضر در محل را مورد هجوم قرار داده و مانع ادامه مراسم شدند.

پیشروی و تقویت جنبش کارگری ایران در چند سال اخیر و مبارزه مدام کارگران برای احقاق حقوق صنفی و طبقاتی خود، همچنین اقدام متحدانه و شجاعانه امسال کارگران ایران جهت برپایی مراسم مشترک و مستقل روز جهانی کارگر، بیش از پیش حاکمیت سرمایه و حامیان آن را وحشت زده و و ترس و خوف سراپا این حاکمیت را در بر گرفته است، که از هر اقدامی جهت سرکوب و به زیر کشیدن هر اعتراض و حرکت رادیکالی کوتاهی نخواهد کرد.

دانشجویان سوسیالیست قبل از هر چیز اقدام مشترک و متحدانه کارگران و شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر را نقطه عطفی در جنبش کارگری و سوسیالیستی میداند و بر شجاعت و استواری همه فعالین کارگری، زنان و دانشجویان درود میفرستد و بر این امر مهم تاکید میکند که تنها با حرکت متحد و متشکل کارگران و جنبشهای رادیکال اجتماعیست توان مقابله با یورش حامیان سرمایه را خواهیم داشت.

ما دانشجویان سوسیالیست ضمن محکوم کردن اقدام زبونانه و وحشیانه حاکمیت و نیروهای امنیتی، آزادی فوری بی قید و شرط تمامی دستگیر شدگان اول ماه مه را خواستاریم! و از همه کارگران، زنان، دانشجویان، سازمانها و نهادهای آزادیخواه و انسان دوست در ایران و جهان میخواهیم برای آزادی هر چه زودتر و بی قید و شرط تمامی دستگیر شدگان اعتراض کنند و حمایت بی دریغ خود را وسیعتر اعلام نمایند.

زندانی سیاسی آزاد باید گردد!

زنده باد اول ماه مه روز جهانی کارگر

دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای ایران
http://www.socialist-students.com/

12 اردیبهشت 1388

یورش رژیم جمهوری اسلامی به صف برگزار کنندگان اول ماه مه محکوم است

بدنبال اینکه هیئت برگزاری مراسم اول ماه مه مرکب ار تشکل های کارگری طی اقدامی شجاعانه از چند روز قبل اعلام کرده بود که مراسم روز جهانی کارگر روز جمعه 11 اردیبهشت در تهران خیابان کارگر، داخل پارک لاله برگزار می شود، نیروهای جمهوری اسلامی در این روز منطقه را قرق کردند و در اوج زبونی مانع برگزاری مراسم  روز کارگر شدند. رژیم جمهوری اسلامی از وحشت تجمع کارگران و مردم آزاده در این روز تمام منطقه و پارک لاله تهران را به اشعال نیروهای گارد ویژه ضد شورش و لباس شخصی ها در می آورد و حکومت نظامی اعلام نشده ای را به اجرا می گذارد.

مزدوران رژیم در حالی که کارگران و مردم دسته دسته روانه محل برگزاری مراسم بودند در هراس از گسترش تجمع مردم به چند دسته از آنان وحشیانه حمله نموده و با ضرب و شتم تعدادی از آنان را دستگیر و روانه زندان کردند.

در جریان یورش رژیم به تجمع تهران شمار زیادی دستگیر می شوند که مطابق اطلاعات تاکنونی تعدادی از فعالین شناخته شده جنبش کارگری ایران مریم محسنی، بهروز خباز، جعفر عظیم زاده، علیرضا ثقفی، منصور حیات غیبی و سعید مقدم از زمره آنها هستند. ...

زنده باد  اول ماه مه ( ۱۱ اردیبهشت ) روز جهانی کارگر

در پشتیبانی از مطالبات و اعتصاب عمومی 8 اردیبهشت ماه معلمان ایران

همانطور که اطلاع دارید هیئت مدیره‌ کانون صنفی معلمان ایران در اواسط بهمن ماه سال گذشته طی بیانیه‌ ای از معلمان سراسر کشور خواست که در اعتراض به عدم اجرای قانون "نظام هماهنگ پرداخت" و در اعتراض به وعده‌های پوچ مسئولین رنگارنگ رژیم، روز دوشنبه 5 اسفند 1387 دست به یک اعتصاب سراسری بزنند.

اگر چه کانون صنفی معلمان در بیانیه خود اعلام نموده بود: "تاخیر در اجرای قانون، اعتماد جامعه معلمان را نسبت به وعده ها و ادعاهای جدید به طور کامل از بین برده است" با این حال زمانی که در ساعات پایانی آخرین مهلتی که تعیین کرده بودند، احمدی نژاد  با حضور در صدا و سیمای جمهوری اسلامی بار دیگر وعده داد که قانون "مدیریت خدمات کشوری" از اول فروردین ماه سال 88 به اجرا در می آید،  رهبری کانون صنفی معلمان بدنبال این وعده رئیس جمهور، با مماشات جویی فراخوان اعتصاب سراسری معلمان را لغو کرد.

اکنون بیش از یک ماه از موعد اجرای وعده رئیس جمهور احمدی نژاد می گذرد و همانطور که پیش بینی می شد، همه نشانه ها حاکی از آن است که این وعده هم دروغ از آب درآمده و تحت الشعاع جنجال های تبلیغات انتخاباتی و جنگ روانی رسانه های دولتی در این رابطه قرار گرفته است.

اخیرا کانون صنفی معلمان ایران طی اطلاعیه ای تاخیر بیش از این در اجرای قانون مذکور را غیرقابل توجیه و خطرناک ارزیابی کرد و از تمامی معلمان ایران خواسته است که در اعتراض به سیاست رژیم در قبال خواسته های بر حق معلمان و برای دفاع از خواست عادلانه خود، روز سه شنبه هشتم اردیبهشت ماه 1388 از حضور در مدرسه خود داری نمایند.

رژیم جمهوری اسلامی در طول سه دهه از حاکمیت خود اگر از یک طرف با دخالت دادن و نهادینه کردن نقش مذهب در امر آموزش و پرورش تلاش کرده تا مدارس و دانشگاه ها را به مرکز ترویج جهل و خرافه مذهبی تبدیل کند، از طرف دیگر با دخالت های پلیسی در نهاد آموزش و پرورش و پاکسازی های سیاسی و ایدئولوژیک و تحت فشار قرار دادن زندگی و معیشت معلمان ایران ضربات جبران ناپذیری به امر آموزش و پرورش در جامعه وارد آورده است. جمهوری اسلامی چنان وضعیت اقتصادی را به معلمان تحمیل کرده است که بسیاری از آنان ناچار شده اند بعد از پایان کار در مدرسه بجای استراحت و تمدد اعصاب و ارتقای ظرفیت های خود در امر آموزش، به انجام شغل دوم روی آورند

معلمان ایران در سال های اخیر مبارزه ای را پیش برده اند که با پشتیبانی دانش آموزان مدارس، کارگران و مردم آزاده ایران می تواند از چهارچوب تنگ قوانین رژیم فراتر رود و با طرح خواست ها و مطالبات روشن و شفاف، به جنبش توده ای عظیمی تبدیل شود که در اولین گام خود خواسته های اولیه معلمان را به رژیم جمهوری اسلامی ایران تحمیل کند.

حزب کمونیست ایران از مبارزات و مطالبات عادلانه معلمان برای یک زندگی بهتر حمایت و پشتیبانی می کند و از همه معلمان و دانش آموزان در سراسر ایران می خواهد که در اعتصاب عمومی روز سه شنبه 8 اردیبهشت ماه فعالانه شرکت کنند. مبارزه معلمان ایران بخشی از مبارزه عادلانه کارگران، زنان، دانشجویان و مردم ستمدیده ایران علیه وضعیت فلاکت باری است که رژیم جمهوری اسلامی به مردم تحمیل کرده است. از اینرو حزب کمونیست ایران همه تشکل ها و نهادهای کارگری، تشکل ها و فعالین جنبش زنان و دانشجویی و همه مردم آزاده و عدالت خواه را به پشتیبانی از مطالبات معلمان، همصدایی با اعتراضات آنان در روزهای آینده و شرکت در اعتصاب عمومی روز سه شنبه 8 اردیبهشت ماه فرا می خواند. 

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

5 اردیبهشت 1388  -   25 آوریل 2009

اطلاعیه کمیته مرکزی بمناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر( ٢٠٠٩ )

امسال در شرایطی به استقبال اول ماه مه، روز همبستگی مبارزاتی و انترناسیولیستی طبقه کارگر می رویم که نظام سرمایه داری در سطح جهان با یکی از گسترده ترین بحران های تاریخ خود دست بگریبان است.

این بحران که از ماهیت ذاتی نطام سرمایه داری ناشی می شود، اگر چه ابتدا در ورشکسته شدن بانکها و سقوط بازار سهام بروز پیدا کرد، اما بسرعت در عرصه تولید نیز خود را نشان داد و با رکود و تعطیلی شمار زیادی از مراکز تولیدی و بیکارسازی های بین المللی، فقر و بیکاری و ناامنی بیشتر برای اکثریت ساکنان روی زمین، کاهش دستمزدهای واقعی طبقه کارگر و کاهش قدرت خرید مردم در کشورهای مختلف جهان، ابعاد ویرانگر خود را هر چه بیشتر نمایان ساخت. امروز در حالیکه جهان غرق ثروت و نعمت است، اما کارگران و اکثریت مردمی که تولید همه نعمات زندگی محصول کار و تلاش بی وقفه آنهاست از آن محروم اند. بدین ترتیب  این بحران بار دیگر جامعه بشری را در مقابل این تضاد مسخره قرار داده است که تولید کنندگان در نتیجه رشد بار آوری نیروهای مولده هر روزه بیشتر از روز قبل قدرت خریدشان پائین میآید و توده عظیم محصولات تولید شده نیز مصرف شان کاهش پیدا می کند. 

این بحران و ورشکستگی اقتصادی، در عین حال ورشکستگی سیاسی و ایدئولوژیک  نظام سرمایه داری را نیز برملا کرد، با خود پایه های نئولیبرالیسمی که از دهه هشتاد قرن گذشته به پشتوانه ایدئولوژیک نظام سرمایه داری تبدیل شده بود را فروریخت و تمام پرنسیپ ها و قانونمندیهای سیستم تولید مبتنی بر رقابت و بازار آزاد را رسوا کرد و به زیر سئوال برد.

سخنی با فعالین کارگری در ارتباط با کمپین جمع آوری امضا برای افزایش دستمزد

به نقل از برنامه حزب و فعالین- تلویزیون کومه له

مبارزه کارگران برای افزایش دستمزدها اگر چه همواره بخشی از موجودیت طبقه کارگر بوده است اما در شرایط کنونی با توجه به اینکه در اثر  تشدید بحران اقتصادی دستمزد واقعی کارگران بشدت سقوط کرده است و هر روزه قدرت خرید کارگران پایین و پایین تر می آید، مبارزه برای افزایش دستمزدها مبرمیت بیشتری پیدا کرده است و برای همین است که اعتراض به حداقل دستمزدهای تعیین شده از جانب دولت و شورای عالی کار و تلاش برای افزایش دستمزدها ادامه دارد.

سران دولت از وحشت گسترش این اعتراضات و خشم کارگران، از موقوف الاجرا کردن ماده مربوط به افزایش حداقل دستمزدها که در همین قانون ضد کارگری فعلی وجود دارد عقب نشستند، اما حداقل دستمزد تعیین شده و اعلام آن از جانب شورای عالی کار بهیچوجه با نرخ تورم واقعی در جامعه و خط فقر اعلام شده خوانائی ندارد.

مبارزه برای افزایش حداقل دستمزد بویژه در سالهای اخیر در صفوف طبقه کارگر ابعاد گسترده تری یافته است و ما هر ساله در ایام پایانی سال شاهد تشدید جدال و کشمکش بخشهای مختلف طبقه کارگر و کارفرما و دولت برای افزایش دستمزدها بوده ایم.

نکته مهمی که در همین رابطه لازم است مورد توجه فعالین و رهبران کارگری در محل قرار گیرد این است، که رژیم و نهادهای وابسته به آن نظیر شوراهای اسلامی و خانه کارگر تلاش می کنند که مبارزه کارگران بر سر افزایش دستمزدها را به ایام پایانی هر سال محدود کنند و می خواهند با تعیین و اعلام حداقل دستمزدها در اوایل هر سال مبارزه برای افزایش دستمزدها را برای یک دوره یکساله دیگر پایان شده اعلام کنند. اما برای کارگران که کارفرما ها و صاحبان صنایع دست در دست دولت و شورای عالی کار این شرایط فلاکتبار اقتصادی را به آنها تحمیل کرده اند، در شرایطی که خط فقر اعلام شده از جانب نهادهای دولتی حدود 800 هزار تومان در ماه است و تعیین حداقل دستمزد معادل274  هزار تومان حتی ابتدایی ترین نیازهای یک خانواده کارگری را تامین نمی کند، مبارزه برای افزایش دستمزدها یک مبارزه دائمی و روزمره است و در شرایط کنونی بیش از هر زمان دیگری مبرمیت پیدا کرده است. ...

با توحش نظام سرمایه داری به مقابله برخیزیم!!!

شیوا خیرآبادی و سوسن  رازانی، این دو انسان شریف و مبارز، در دادگستری سنندج درد ضربات تازیانه را بر پیکر خود تحمل کردند تا هم چنان فریاد رسای کارگران آگاه و هم چنین زنان مبارز در دفاع از حقوق و مطالبات طبقه ای بالنده باشند.

روز چهارشنبه 30 بهمن سوسن رازانی عضو " شورای زنان" و شیوا خیرآبادی عضو " کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری" در دادگستری سنندج شلاق زده شدند. بسیاری از فعالان کارگری و خانواده های شان در جلوی دادگستری تجمع کرده و با پرتاب گل و پخش شیرینی از سوسن و شیوا   به عنوان پیشروان دلیر جنبش کارگری استقبال شایانی به عمل آوردند.

اتهام سوسن رازانی و شیوا خیرآبادی، شرکت در تجمع روز کارگر سال 87، در سنندج می باشد. سوسن و شیوا، ابتدا به زندان محکوم شده و سپس حکم شلاق در مورد آنان به اجرا درآمد.

 ما در روزهای اخیر شاهد تشدید اعمال فشار به فعالان کارگری می باشیم. نظام سرمایه داری در نظر دارد، تا با تشدید اعمال فشار بر فعالان کارگری، برگزاری مراسم اول ماه مه آینده به طور مستقل را تحت تأثیر قرار دهد. از این رو بر همه ی ما فعالان کارگری است که نسبت به این اعمال وحشیانه اعتراض کرده و خواهان توقف چنین احکامی و به طور کلی سرکوب و پیگرد فعالان کارگری و دیگرجنبش های اجتماعی شویم.

کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری،  خواهان پایان بخشیدن به این توحش عریان نظام سرمایه داری است و از همه ی فعالان کارگری و کلیه ی انسان های شرافتمند و آزادیخواه می خواهد، نسبت به چنین احکام بی شرمانه ای واکنش در خور نشان دهند.

کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

6/12/1387

در مورد موج تازه دستگیری فعالین کارگری

در روزهای اخیر رژیم جمهوری اسلامی موج تازه ای از دستگیری فعالین کارگری را آغاز نموده است. ماموران لباس شخصی رژیم روز شنبه 7 دی ماه، "ابراهیم مددی"، نایب رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه را هنگام مراجعه به اداره کار منطقه شمال تهران بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کردند.  روز چهارشنبه 4 دی ماه ماموران امنیتی و لباس شخصی‌ها به منزل "پدرام نصرالهی" فعال کارگری و عضو کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری و نیز عضو شورای زنان، یورش برده و وی را دستگیر و بازداشت کردند. روز دوشنبه 2 دی ماه،  دو تن از فعالان کارگری، "بیژن امیری" و "محسن حکیمی" توسط نیروهای امنیتی دستگیر شده و هم اکنون در زندان اوین بسر می برند. در همین روزها 5 تن از فعالین سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه به دادگاه احضار شدند، و اینها همه در شرایطی است که افشین شمس و منصور اسانلو از چهره های شناخته شده جنبش کارگری ایران هنوز در زندان بسر می برند.

رژیم جمهوری اسلامی که از رشد نسبی مبارزات و اعتصابات کارگری در ماههای اخیر به هراس افتاده و از تلاش و نقش محسوس فعالین کارگری در سازماندهی این مبارزات بخوبی آگاه است می خواهد با موج بگیر و ببند فعالین کارگری، جنبش کارگری ایران را مرعوب کند. رژیم جمهوری اسلامی که با سقوط شتابان قیمت نفت و تعمیق بحران اقتصادی و سیاسی ناشی از آن در شرایط محاصره اقتصادی دست بگریبان است، در موقعیت کنونی رمز ادامه حیات و بقاء خود را قبل از هر چیز در سرکوب جنبش های اجتماعی و در مرحله اول سرکوب و به رکود کشاندن جنبش کارگری ایران می بیند. رژیم جمهوری اسلامی که به جایگاه و اهمیت مبارزات طبقه کارگر ایران در تغییر فضای سیاسی جامعه واقف است می خواهد با دستگیری و زندانی کردن فعالین و پیشروان کارگری که امر ساز ماندهی مبارزات کارگران و کمک به ایجاد تشکل های طبقاتی و توده ای کارگران را در اولویت کار و تلاشهای خود قرار داده اند از جنبش کارگری ایران زهر چشم بگیرد.

در چنین شرایطی نیاز حیاتی به مقابله با سیاست ضد کارگری رژیم ایجاب می کند که همه تشکل ها و نهادهای موجود کارگری در ایران، فعالین و پیشروان بخشهای مختلف جنبش کارگری علیرغم هر اختلافی که با همدیگر دارند مبارزه متحدانه ای را برای آزادی بدون قید و شرط فعالین کارگری  آغاز کنند. اختلافات موجود در میان تشکل ها و نهادهای کارگری نباید هیچ خللی در صف طبقاتی مبارزات کارگران ایجاد کند. باید با ایجاد همبستگی طبقاتی و گسترش اعتراضات خود علیه سیاست تعقیب و بگیر و ببند فعالین کارگری، بار دیگر تعرض وحشیانه رژیم به جنبش کارگری ایران را با شکست روبرو سازیم.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

7 دی 1387

27 دسامبر 2008

اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران در مورد صدور حکم زندان برای افشین شمس

بیدادگاه رژیم حمهوری اسلامی در اصفهان، افشین شمس از فعالین و چهره های شناخته شده جنبش کارگری ایران، از اعضای کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری و عضو کانون کاریکاتوریست های ایران را به یک سال حبس تعزیزی محکوم کرده است. این حکم 4 ماه بعد از دستگیری وی، روز شنبه 11 آبان ماه 1387 در غیاب و کیل ایشان آقای محمد شریف به وی ابلاغ شد.

افشین شمس که به دلیل  تلاش های گسترده اش در زمینه برقرای پیوند با فعالین بخش های مختلف جنبش کارگری ایران و مبارزه خستگی ناپذیر در راه دفاع از حقوق کارگران و کوشش برای کمک به ایجاد تشکل های طبقاتی و توده ای کارگران از مدتها قبل مورد تعقیب و پیگرد نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی قرار داشت، سرانجام در تاریخ 13 تیر ماه 1387 دستگیر و روانه زندان اصفهان گردید. 

صدور حکم زندان برای افشین شمس از فعالین سرشناس جنبش کارگری ایران بر متن رشد نسبی مبارزات و اعتصابات کارگری در ماههای اخیر و تلاش محسوس فعالین کارگری برای ایجاد تشکل های طبقاتی و توده ای کارگران و در تداوم  سیاست ارعاب و سرکوب فعالین کارگری و فعالین دیگر جنبش های اجتماعی در ایران، از سوی رژیم جمهوری اسلامی صورت گرفته است. 

رژیم جمهوری اسلامی که یک بحران عمیق اقتصادی و سیاسی را به خود یدک می کشد در شرایط کنونی رمز ادامه حیات و بقاء خود را قبل از هر چیز در سرکوب جنبش های اجتماعی و در مرحله اول سرکوب و به رکود کشاندن جنبش کارگری ایران می بیند. رژیم جمهوری اسلامی با دستگیری و زندانی کردن افشین می خواهد از فعالین و پیشروان کارگری که امر کمک به ایجاد تشکل های طبقاتی و توده ای کارگران را در اولویت کار و تلاشهای خود قرار داده ان زهر چشم بگیرد.

در چنین شرایطی نیاز به همبستگی طبقاتی و مقابله با سیاست ضد کارگری رژیم ایجاب می کند که نهادها و تشکل های موجود کارگری، فعالین و پیشروان بخشهای مختلف جنبش کارگری ایران همانطور که تا کنون هم بارها نشان داده اند تلاش برا آزادی بدون قید و شرط افشین شمس و دیگر فعالین کارگری را به بخشی از مبارزه خود تبدیل کنند. باید با گسترش اعتراضات خود علیه سیاست تعقیب و بگیر و ببند فعالین کارگری، هزینه اجرای این سیاست سرکوبگرانه را برای رژیم چنان بالا برد که رژیم قادر نباشد آن را پیش ببرد و تداوم بخشد.
در خارج کشور احزاب و سازمانها و فعالین و نهادهایی که امر خود را خدمت به جنبش کارگری و جنبش آزادیخواهانه در ایران قرار داده اند در سالهای اخیر فعالیت های ارزشمندی در زمینه معرفی جنبش کارگری ایران، جلب حمایت از این جنبش و تحت فشار قرار دادن رژیم اسلامی ایران بخاطر  ماهیت ضد کارگری اش، را پیش برده اند. جنبش کارگری ایران به تداوم و گسترش این تلاشها نیاز دارد. باشد که تلاش برای آزادی افشین شمس و دیگر فعالین کارگری گامی دیگر در راستای گسترش این فعالیت ها باشد.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

12 آبان 1387

2 نوامبر 2008

 فرهاد ابراهیمی کارگران را به آگاهی سوسیالیستی مسلح کنیم!

 

طی چند سال اخیر با توجه به ضرب آهنگ تند رشد جنبش های اجتماعی اعتراضات و اعتصابات متعدد، شاهد پدید آمدن کمیته ها و تشکل های مستقل با استراتژی سوسیالیستی که پا به عرصه ی مبارزه طبقاتی نهاده اند بودیم. این مهم به وضوح پیدا و ملموس است که در حال حاضر فعالین چپ و سوسیالیست با آگاهی طبقاتی و پتانسیل بالای خود پرچمدار جنبش های اجتماعی و اهرم فشاری در تقابل با نظم سرمایه داری در ایران بوده و هستند. کما اینکه فعالین سوسیالیست  در جنبش کارگری، زنان و دانشجویی به کرات دخالتگر بوده و مبارزه برای ارتقاء آگاهی طبقاتی و ایجاد تشکل های توده ای کارگری را تنها آلترناتیو برون رفت از وضع موجود برگزیده اند، بعضا نیز هزینه های سنگین همچون اعدام، زندان و شکنجه را در راه رهایی جامعه پرداخته اند.

از یک سو دستگیری فعالین کارگری و  سرکوب کارگران معترض توسط ماشین سرکوب بورژوازی که برای ابتدایی ترین حقوق خود مبارزه میکنند، از سوی دیگر شرایط فلاکتبار معیشتی که حاکمیت بورژوایی برای کارگران فراهم میسازد، طبقه کارگر ایران را با مشکلات فراوانی مواجه میکند. بدینگونه وظیفه سوسیالیست ها در عرصه مبارزه طبقاتی که هر روزه با سرمایه داری دست به گریبانند، وظیفه ایست بس دشوار و سنگین چون این فعالین سوسیالیست هستند که باید در راس سازمان دهندگان اعتصابات و اعتراضات کارگران حضور مدام داشته باشند. پس آگاهی سیاسی و نیروی خود را باید در متشکل کردن کارگران با انواع و اقسام گرایشات راست و چپ به کار گیرند در عین حال جهت گیری این مبارزات را نیز به سمت اهداف و آرمانهای انسانی که همانا جامعه سوسیالیستی است سوق دهند.

فاجغه آتش سوزی شازند وبرخورد موذیانه ی مقامات

اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران در محکومیت حمله به صف کارگران نیشکر هفت تپه

صبح روز پنجشنبه 26 اردیبهشت ماه تجمع کارگران نیشکر هفت تپه در شهرستان شوش مورد یورش نیروهای رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفت. حمله به صف کارگران معترض از چند روز پیش تدارک دیده شده بود و به همین منظور نیروهای گارد ویژه سرکوب از شهرهای دیگر استان خوزستان به شهر شوش اعزام شده بودند.

اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه در اعتراض به روند تعطیل شدن این واحد تولیدی و بیکار سازی دسته جمعی کارگران آن و نیز عدم پرداخت سه ماه حقوق معوقه از 16 اردیبهشت ماه سال جاری آغاز شد. مدیران این واحد با پرداخت نکردن حقوق معوقه کارگران و قطع آب مزارع نیشکر کارگران را تحت فشار قرار دادند تا بدین وسیله خشک شدن مزارع و توقف تولید در شرکت را به گردن کارگران بیاندازند. در حالی که سرمایه داران و دولت به سادگی سرمایه خود را از بخشی به بخش سود آورتری دیگر منتقل می کننند و جریان انباشت سرمایه خود را ادامه می دهند، با این گونه بیکار سازیهای گسترده سرنوشت معیشت هزاران خانواده کارگری با آینده نامعلوم روبرو می سازند.

کارگران نیشکر هفت تپه شش روز متوالی در مقابل فرمانداری شهرستان شوش تجمع کردند و خواستار رسیدگی به مطالبات خود شدند. حمله نیروهای مسلح رژیم به صف کارگران هنگامی آغاز شد که این کارگران قصد داشتند از محل فرمانداری به سمت بازار شهر به شیوه ای آرام راهپیمایی کنند و صدای اعتراض خود را به گوش همه مردم شهر برسانند. اما ماموران انتظامی و گارد ویژه به صفوف آنها یورش برده و کارگران و خانواده هایشان را مورد ضرب و شتم قرار دادند و کار را به جایی رساندند که با خودروهای خود به صفوف کارگرانی که جز مشت هایی گره کرده و گلوی پر از فریاد چیزی دیگری نداشتند، حمله ور شدند. خبرها حاکیست که در این جریان شماری از کارگران زخمی شده اند.

حزب کمونیست ایران بار دیگر پشتیبانی خود را از مبارزات حق طلبانه کارگران شرکت نیشکر هفت تپه اعلام می کند و حمله نیروهای سرکوبگر را به صف کارگران معترض به شدت محکوم می نماید.

مبارزات کارگران نیشکر هفت تپه سنگری از مبارزات سراسری طبقه کارگر ایران است که در مقابل یورش سرمایه داران و رژیم حامی آنها به سطح معیشت و حقوق ابتدایی خود دست به مقاومت زده اند. حمله به صف کارگران معترض در شرایطی آغاز شد که رژیم بیم آن داشت پشتیبانی از مبارزات کارگران نیشکر هفت تپه به بخشهای دیگر طبقه کارگر در خوزستان و بقیه نقاط ایران گسترش یابد. همین واقعیت نشان می دهد که نقطه ضعف رژیم در کجاست و یگانه راه وادار کردن سرمایه داران و رژیم حامی آنها به عقب نشینی در مقابل خواستهای طبقه کارگر سراسری شدن این همبستگی طبقاتی است.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

‏26 اردیبهشت ماه 1387

سه منبع و سه جزء مارکسيسم

آموزش مارکس خصومت و کينه عظيم تمام علم بورژوازى (چه فرمايشى و چه ليبرال) را، که به مارکسيسم بمثابه چيزى شبيه به يک "طريقت ضاله" مينگرد، در تمام جهان متمدن، عليه خود برميانگيزد. روش ديگرى هم نميتوان انتظار داشت، چه در جامعه‌اى که بناى آن بر مبارزه طبقاتى گذاشته شده است، هيچ علم اجتماعى "بى‌غرضى" نميتواند وجود داشته باشد. به هر تقدير تمام علم فرمايشى و ليبرال، مدافع بردگى مزدورى است و مارکسيسم عليه اين بردگى جنگ بى‌امانى را اعلام نموده است. انتظار اين که در جامعه بردگى مزدورى، علم بيغرض وجود داشته باشد ساده لوحى سفيهانه و در حکم اين است که مسأله مربوط به افزايش دستمزد کارگران و تقليل سود سرمايه، از کارخانه داران انتظار بى‌غرضى داشته باشيم.

ولى مطلب به اينجا خاتمه نميپذيرد. تاريخ فلسفه و تاريخ علم اجتماع با صراحت تام نشان ميدهد که در مارکسيسم چيزى شبيه به "اصول طريقتى" به مفهوم يک آموزش محدود و خشک و جامدى که دور از شاهراه تکامل تمدن جهانى بوجود آمده باشد نيست. برعکس، تمام نبوغ مارکس همانا در اين است که به پرسشهايى پاسخ ميدهد که فکر پيشرو بشر قبلا آن را طرح کرده است. آموزش مارکس بمثابه ادامه مستقيم و بلاواسطه آموزش بزرگترين نمايندگان فلسفه و علم اقتصاد و سوسياليسم بوجود آمده است.

علت قدرت بى انتهاى آموزش مارکس درستى آن است. اين آموزش کامل و موزون بوده و جهان بينى جامعى به افراد ميدهد که با هيچ خرافاتى، با هيچ ارتجاعى و با هيچ حمايتى از ستم بورژوازى آشتى پذير نيست. اين آموزش وارث بالاستحقاق بهترين انديشه‌هايى است که بشر در قرن نوزدهم بصورت فلسفه آلمان، علم اقتصاد انگلستان و سوسياليسم فرانسه بوجود آورده است.

ما روى اين سه منبع که در عين حال سه جزء مارکسيسم است اکنون مکث خواهيم کرد.

بیانیه دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای سراسر ایران به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر

" امروز روز اول ماه مه عید رنجبران جهان است. امروز روزی است که رنجبران قدرت تشکیلاتی و اراده دفاع از حقوق و منافع طبقاتی خود را ظاهر می سازند. امروز در سراسر جهان، رنجبران کار را ترک می گویند و روز کار را جشن می گیرند. ..شعار انقلابی و سرود های بین المللی رنجبران تمام جهان را به تکان در می آورد... " هشتاد سال پیش در اول ماه مه ۱۳۰۷، حزب کمونیست وقت ایران در اعلامیه ای از کارگران و رنجبران ایران خواست که به مبارزه ی جهانی کارگران جهت احقاق حقوق خود بپيوندند . پس از گذشت اين هشتاد سال و وقوع رويدادها و تحولات اساسي در جامعه ايران ،  زنجيره مبارزات افتخارآميز و درخشان جنبش کارگري در ايران با نيرويي  بسي افزونتر ، صفوفي در هم فشرده تر و خود آگاهي اي به مراتب صيغل يافته تر کماکان ادامه دارد . امروزه به يمن مبارزات جنبش کارگري در ساليان اخير و به طور ويژه فعالين کارگري شهر سقز از سال 1383 ،  در خواست برگزاري مراسم غير دولتي و مستقل روز جهاني کارگر به خواسته اي تثبيت شده در اين جنبش بدل گشته است . کارگران در ايران در هرکجا که امکانش را بيابند راسا به اجراي حکم جهاني طبقه کارگر در مورد روز اول ماه مه يعني تعيين شدن آن به عنوان " روز کارگر " ، تعطيلي اين روز و  آزادي کارگران در انتخاب نوع برگزاري مراسم اين روز بر اساس تشخيص خود اقدام مي نمايند . برگزاري مراسم روز اول ماه مه بي ترديد لحظه اي در روند مبارزات بي وقفه طبقه کارگر است اما تاريخي که در پشت اين مناسبت جريان دارد و با خون و افتخار در هم آميخته است و جنبه و جايگاه نمادين اين روز ، به آن ارزشي ويژه و منحصر به فرد بخشيده است . " رزاي سرخ " در اين باره چه گويا و شفاف توضيح مي دهد  : " در حقيقت، چه می توانست به کارگران شهامت و ايمان بيشتری در قدرت خودشان بدهد تا يک توقف کار توده ای که آنها خودشان آنرا انتخاب کرده باشند؟ چه می توانست شهامت بيشتری به بردگان ابدی کارخانه ها و کارگاه ها بدهد تا فراخواندن گردانهای خودشان؟ پس ايده جشن پرولتاری بسرعت پذيرفته شد، و از استراليا، آغاز به گسترش در ديگر کشورها کرده تا سرانجام تمام جهان پرولتاری را فتح کرد... جشن گرفتن روز اول [ماه] مه بسادگی يک بار کافی بود، تا اينکه هر کس بفهمد و حس کند که روز اول [ماه] مه بايد يک نهاد سالانه و پيگير باشد... اولين [خواست اول ماه] مه پذيرش هشت ساعت در روز مطالبه کرد. ولی حتی پس از رسيدن به اين هدف، روز [اول ماه] مه از بين نخواهد رفت. تا زمانيکه مبارزه کارگر بر ضد بورژوازی و طبقه حاکم ادامه دارد، تا زمانيکه همه مطالبات پذيرفته نشده اند، روز [اول ماه] مه نموده سالانه اين مطالبات خواهد بود. و وقتي که روزهای بهتری سر زنند، وقتيکه طبقه کارگر جهان رستگاريش را بدست آورد- آنگاه هم بشريت احتمالاً روز [اول ماه] مه را به افتخار مبارزات تلخ و رنجهای بسيار گذشته جشن خواهد گرفت... " ( " منشاء روز اول ماه مه چه هستند ؟ " ، رزا لوکزامبورگ )

ما در اين بيانيه ابتدا مي کوشيم تا به اين سوال و دغدغه بپردازيم که چرا اول ماه مه تنها عيد جهاني " کارگران " ( در معناي يک صنف و قشر خاص اجتماعي ) و سوسياليستها نيست و عيد تمام انسانهاي آزادي خواه و برابري طلب راستين و همه انقلابيون و تحول خواهان هم هست و اينکه چرا هر فعال سياسي و روشنفکري که مثلا با مبارزات جنبش دانشجويي سروکار دارد و پيشروي و تعقيب پيگيرانه و بي تخفيف مطالبات دموکراتيک  اين جنبش را امر و نقطه عزيمت و وجه همت خود قرار داده ، مي تواند اول ماه مه را جشن خود بداند و در آن سهيم گردد ؟  و نيز اين سوالات که آيا اين مساله تنها مي تواند ناشي از انگيزه هاي ذهني اي مانند همراهي و همدردي با محرومين جامعه و يا ترجيح ايدئولوژيک و يا پيروي از رنگ و بوي هميشه " چپ " جنبش دانشجويي و يا توجه به کارگران و استعداد و انگيزه بيشتر کارگران براي اعتراض به وضع موجود به دليل جايگاه فرودست آنان در سطح جامعه و ... باشد و يا مبناي عيني دارد و بايد به عنوان مقوله اي استراتژيک از سوي فعالين راديکال جنيش دانشجويي ( و ساير جنبشهاي دموکراتيک ) و روشنفکران انقلابي مورد توجه قرار گيرد ؟

اطلاعیه کمیته‌ خارج کشور حزب کمونیست ایران به‌ مناسبت اول ماه مه

کارگران! انسانهای آزاده!

  پیشاپیش فرا رسیدن اول ماه مه، روز جهانی کارگر را به شما زنان و مردان کارگر و همه انسانهای آزادیخواه تبریک می گوئیم. به این امید که با اتکاء به تجارب سالهای گذشته، رژه جهانی روز کارگر را به میدان مبارزه طبقاتی مان به وسعت تمام جهان علیه بربریت نظام ظالمانه سرمایه‌داری تبدیل کنیم.

اول ماه مه روز اتحاد و همبستگی بین المللی کارگران در شرایطی برگزار می شود که بربریت نظام سرمایه داری در سراسر جهان فقر و بیکاری، تبعیض و نابربری سیاسی اقتصادی، جنگ و آوارگی را بر میلیاردها انسان اعم از پیر و جوان و زن و مرد تحمیل کرده و هر روز بیش از گذشته بر ابعاد تباهی جمسی و روحی مردم زحمتکش افزوده می شود. جهانی که براساس رنج و کار کارگران و محرومان جامعه سرپای ایستاده، بیش از هرزمانی به یک جهنم غیرقابل تحمل برای اکثریت ساکنان کره زمین تبدیل شده است.

طبقه کارگر در ابعاد بین المللی و در تمام جبهه های نبرد طبقاتی علیه نظام سرمایه داری و علیه سرکوب و استثمار بی حصار و توحش و بربریت جهانی حاصل از این مناسبات ظالمانه، به مبارزه برخاسته و به همراه جنبش میلیونی مبارزه علیه جنگ امپریالیستی و علیه پیامدهای ویرانگر سیاستهای نئولیبرالی نمونه های درخشانی را به نمایش گذاشته است.

کارگران ایران خود را متعلق به این صف گسترده جهانی نبرد علیه نظام سرمایه داری دانسته و در ایران نیز علیه دولت جمهوری اسلامی به مبارزه برخاسته که با اتکای به دستگاه گسترده و مافیایی سپاه پاسداران سیاست سرکوب، اختناق و دیکتاتوری و سرکوب وحشیانه مبارزه کارگران، زنان، دانشجویان و همه نداهای حق طلبانه صحنه سیاسی جامعه را بی محابا پیشبرده و با زندانی کردن رهبران و فعالین کارگری، شکنجه و اعدام هزاران مبارز انقلابی، سنگسار نمودن صدها زن مبارز و ستمدیده و محروم کردن کارگران، زنان و همه جنبش های اجتماعی از حق اعتراض و تشکل، تلاش می کند که اعتراض گسترده و عمومی مردم آزادیخواه ایران را خاموش کند.

کارگران مبارز، سازمانهای مدافع حقوق کارگری!

مبارزه بی امان و متحدانه جنبش کارگری و سایر جنبشهای پیشرو و حرکتهای انقلابی در داخل ایران برای آنکه بتواند رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی را به عقب رانده و وادار به قبول حقوق جهانشمول کارگری نماید، به حمایت و همبستگی شما هم طبقه ایهای خود در ابعاد گسترده نیازمند است. حمایت شما همرزمان کارگر در کشورهای مختلف و از جمله در فراخوانهای سراسری سازمانهای بین المللی مدافع حقوق کارگری تاکنون نیز تاثیرات مثبت و انکارناپذیری بر روند روبه رشد جنبش کارگری و سایر جنبشهای پیشرو و آزادیخواه در ایران داشته است، اما برای به عقب راندن رژیم ضد کارگری جمهوری اسلامی و برای تحمیل مطالبات کارگری و آزادی فعالین کارگری و مبارزین دربند، ضروری است اعتراض عمومی علیه این رژیم دیکتاتور را گسترده تر و جدی تر دنبال نمائیم.

بگذار در روز اول ماه مه همصدا با صف قدرتمند میلیاردها کارگر مزدی در سراسر جهان صدای اعتراض علیه نظم واژگون سرمایه داری را رساتر کرده و عزم و اراده مشترکمان برای بنیاد نهادن جهانی فارغ از هرگونه ستم را به نمایش بگذاریم.

زنده باد اول ماه مه!

زنده باد اتحاد و همبستگی جهانی کارگران!

زنده باد سوسیالیسم!

کمیته‌ خارج کشور حزب کمونیست ایران

در آستانه اول مه 1387

حمید قربانی

 اول ماه مه، روز جهانی کارگر در پیش است. طبقه کارگر ایران و نیروهای باورمند به قدرت طبقه کارگر برای رهبری کردن جامعه به سوی یک جامعه بدوراز استثمار و تضادها و تناقض های موجود، با دادن بیانیه و نوشته خود را برای برگزاری هر چه با شکوهتر آن آماده می کنند. صف مقابل یعنی سرمایه داران و دولتشان نیز بیکار ننشسته اند و دارند دسیسه چینی می کنند. آنها از یک طرف با حمله به سفره خالی کارگران، آنان را هر چه بیشتر در مضیقه اقتصادی قرار می دهند و از طرف دیگر کارگران شرکت کننده در مراسم سال قبل را محکوم به دادن جریمه و شلاق می کنند و می خواهند هزینه شرکت در مراسم های مستقل با خواست ها وبرنامه های طبقاتی کارگران را بالا ببرند. به نظر می رسد که هم کارگران وحامیانش و هم سرمایه داران و دولتشان، خود را برای یک رویاروئی مهم  بویژه برای  طبقه کارگر در یک مقطع تاریخی حساس , آماده می کنند.

زمین لرزه ای که در پیشارو داریم از مدتی قبل علائم خود را اعلام نمود. سرمایه و رژیم پس ازرسوائی رئیس  جمهورش  در دانشگاه پلی تکنیک و تحمل شکست در دانشگا ه های شمال و عقب نشینی در برابر ارادۀ کارگران مبارز و مصمم کارخانه و مزارع نیشکر هفت تپه و تن دادن به اجراء برخی از خواست های این اعتصابیون از آن جمله تغییر مدیریت و پرداخت حقوق و مزایا، به دانشگا ه ها حمله برد.  چرا که  چپ مارکسی- لنینیِ کارگر محور دیگر نه چون شبحی بلکه به مثابه یک واقعیت مادی و ملموس، می رود که وحدت حوزه و دانشگاه را به وحدت دانشکاه و جامعه و بویژه دانشجو و طبقه کارگر تبدیل نماید. دولت نظامی- امنیتی سرمایه این یورش را درآستانه برگزاری مراسم 16 آذر انجام  داد و با  دستگیر و زندانی و شکنجه کردن بیش از50 از نفر از دانشجویان چپ و سوسیالیست وبه قصد نابودی آن و از طرف دیگر با اجرای حکم قرون وسطائی شلاق برای کارگران سنندج به جرم شرکت در تظاهرات اول ماه مه و سپس اعلام حکم موقت برای محمود صالحی، فعال و یکی از شجاعترین رهبران عملی جنبش کارگری ایران، درست چند روز قبل از اتمام یک سال زندان، آنهم درست به جرم فراخوان و شرکت در اولین مراسم توده ای و علنی و مستقل در دوره اخیر اول ماه مه، آنهم نه در کوه و بیابان و یا در سالن های سربسته، بلکه در عمومی ترین مکان، درپارک شهرستان سقز، اراده و تصمیم سرمایه داران را در عقب نشاندن طبقه کارگر در برپانی مستقل  روز جشن جهانی اش، به جامعه اعلان نمود.

جمال چراغ ويسى : رفقای کارگر! خوش آمدید، امروز روز جهانی کارگر و جشن جهانی خودمان است. جشن روز کارگر بر همه ما پیروز باد. همانطور که رفیق مجری برنامه اعلام کرد، قرار بود که رفیقی دربارهٔ مجمع عمومی صحبت کند، مجمع عمومی با تعریف ساده یعنی اینکه امروز روز جهانی کارگر ما به دور هم جمع شویم و در این رابطه بحث و گفتگو کنیم.

 مجمع عمومی با تعریف ساده یعنی جمع شدن تعدادی کارگر در محل و مکان مشخصی که روی مسئله ای مشخص که قبلا تعیین شده و یا تعیین می‌شود به بحث پرداخته و تصمیم بگیرند و به نتیجه‌ای درست برسند. انسان موجودی اجتماعیست یعنی در اجتماع و در جمع شدن انسانها بدور هم که آنها می‌تواننند نیازهایشان را برآورده کنند مثلا اگر احتیاج به نان دارند باید دور هم جمع شوند و دست در دست هم بگذارند تا بتوانند نانی را تهیه کنند و اگر رنجی هست همه با هم در کنار هم می‌کشند.

مجامع عمومی ما کارگران باید حربه‌ای و ضامنی باشد برای گرفتن حق و حقوقمان و ما امروز در روز جهانی کارگر اعلام می‌کنیم، افزایش دستمزدهایمان، کاهش ساعت کار، استفاده از امکانات بهداشتی و درمانی، حق بیمه بیکاری، جلوگیری از اخراج کارگران و صدها و هزاران خواستی که نسبت به آنها کم کاری شده و یا به فراموشی سپرده شده است مطالبات ما هستند و باید تأمین گردند. اگر ما بخواهیم به این خواست‌ها برسیم، و بخواهیم زندگی کنیم و خواسته‌هایمان را بگیریم، تنها و تنها به کمک جمع شدنمان و با تکیه به مجمع عمومیمان امکانپذیر است.

فراخوان عاجل برای جمع آوری هزینه معالجات پزشکی محمود صالحی

بیستم فروردین هشتاد و هفت

 تبریک به مناسبت آزادی رفیق محمود صالحی فعال کارگری ایران

پس از تحمل 1 سال و 14 روز زندان، سرانجام ساعت 3 بعد از ظهر امروز یکشنبه 18 فروردین ماه"محمود صالحی" رهبر سرشناس و شناخته شده جنبش کارگری ایران از زندان جمهوری اسلامی آزاد شد.

"محمود صالحی" که به اتهام تلاش برای برگزاری مراسم اول ماه مه به 1 سال زندان تعزیری و 3 سال زندان تعلیقی محکوم شده بود، روز دوشنبه 20 فروردین ماه سال 1386 در محل کارش در شهر سقز بازداشت و دوره محکومیت 1 ساله خود را در زندان مرکزی سنندج گذراند.

"محمود صالحی" که تنها با 20 درصد از یک کلیه زندگی می کرد طی مدت زندان به دلیل شرایط سختی که رژیم به وی تحمیل نموده بود و به دلیل جلوگیری از مداوای موثر، با عوارض متعددی ناشی از این بیماری دست و پنجه نرم می کرد، اما وی همچنان که شایسته یک رهبر کارگری چون وی بود، با تمام این مصائب دلیرانه و با روحیه ای قوی روبرو شد و لحظه ای از مبارزه برای آرمانهای برحقش در زندان هم کوتاهی نکرد.

ما آزادی این رهبر بزرگ و شایسته را به خانواده اش، به کارگران و همه مردم کردستان، به کارگران و همه مردم آزادی خواه ایران تبریک می گوئیم و برای "محمود صالحی" عزیز آرزوی سلامتی و بهبودی کامل و موفقیت در همه امور زندگی و مبارزاتیش را داریم.

روز کارگر در راه است ، رهبران کارگری هنوز در زندانند

ن: افق کارگری

هدف از نوشتن این مطلب نه تکرار اخبار اعتراضات کارگری ، دانشجویی و زنان ، بلکه تلاشی هرچند کم برای ارائه راهکاری است که در سطح بین المللی از جانب مدافعان طبقه کارگر انجام شده است که لازم می نماید در سطح وسیعتری در سراسر ایران نیز برای آزادی فعالین و رهبران کارگری انجام شود .چیزی که می خواهم به آن اشاره کنم این است که مبارزات دوره اخیر و اعتصابات واعتراضاتی که در سال گذشته به راه افتاد نشان از بی تأ ثیر بودن رعب وحشتی است كه رژیم اسلامی در فضای ایران براه انداخته بود هرچند که رژیم اسلامی برای سرکوب این جنبشها می کوشد و رهبرانی چون محمود صالحی، ابراهیم مددی، و مصور اسانلو را به زندان می کشد و آنهارا چه از لحاظ روحی وچه جسمی شکنجه میکند اما این رهبران به قول مارکس: ما کارگران در راه مبارزه چیزی را نداریم که از دست بدهیم بجززنجیرهایمان و همان طور در زندان هم مقاومت می کنند و با اعتصاباتی که در داخل زندان می کنند در این چارچوب است ونشان از بی تأثیربودن ایجاد این فضا حاکم بر جوسیاسی ایران میباشد.همان طور که مشاهده می کنیم در خارج از کشور هم با به راه انداختن اعتراضات پی درپی فعالین چپ و کارگری و جریانات سیاسی کمونیست ، وبا براه انداختن کمپین در حال مبارزره هستند واین رفقا را هرگز تنها نمی گذارند. در داخل ما شاهد این بودیم که در 16 آذر روز دانشجو در ایران تعداد زیادی از فعالین چپ و رادیکال رابه زندان انداختند و این فعالین خودشان را از این اعتراض هم جدا نکردند بلکه تمام شعارهای آنها متحد ومتشکل بودن آنها تا رسیدن به خواستهایشان با طبقه کارگر بودند ، شعار دانشجویان در اعتراضات اخیر این بود که ( کارگران ، زنان ، دانشجویان ، اتحاد اتحاد..... ) و اینهم نشان از رادیکال شدن این جنبشها بود و بایستی در اینجا این را هم بگویم که این بارهم یک صدا و هماهنگ به میدان بیایم که این رهبران سرشناس را دوباره به میدان مبارزه باز گردانیم همان طور که در خارج از کشور کمپین راه می اندازند و از هیچ کوششی دریغ نمی کنند وبا اعتراضات خودشان می خواهند خواستهای این فعالین که خواسته های انسانی است را به گوش جهان برسانند وماهم بایستی در ایران با این اتحاد عمل و متشکل و سازمان یافته به میدان بیایم و برای آزادی این رهبران بکوشیم ویک بار دیگر نشان دهیم که دنیای بهترممکن است اگرچه در راه تحقق آن به پستی و بلندیهای زیادی برخورد کنیم. این اتحاد عمل و تشکل یافتگی ما است که می تواند خواسته هایمان را به هدف خود برساند و هیچ قدرت امپریالیستی هم نمی تواند در برابر متشکل بودن و هم صدا بودنمان به ایستد پس همصدا شعارهای همبستگیمان را سر دهیم تا رسیدن به آرمانهای انسانیمان.

زنده باد سوسیالیزم

زنده باد آزادی برابری

زنده با اتحاد طبقاتی طبقه کارگر

http://www.forsosialicm.blogfa.com/

بخشی ازسخنان صدیق اسماعیلی عضو انجمن کارگری جمال چراغ ویسی در رابطه با تاریخچه کارگران خباز سقز و زندگی محمود صالحی در اتاق پالتالکی " آزادی محمود صالحی"

قبل از اینکه بحثم را در رابطه با تاریخچه مبارزات کارگران خباز سقز شروع کنم اجازه میخواهم به این نکته اشاره کنم که متعاقب با دستگیری اخیر محمود صالحی در ۲۱ فروردین ۱۳۸۶، یک کمیته‌ای در دفاع از محمود صالحی اعلام موجودیت کرد که جمع زیادی از فعالین کارگری، فعالین جنبشهای اجتماعی دیگر (جنبشهای مترقی و آزادیخواه) و دوستان و آشنایان محمود صالحی که عده زیادی از آنها اسم خود را در سایت کمیته دفاع علنا نوشته‌اند و عده زیاد دیگری بنا به ملاحظاتی از درج اسم خود در سایت و به صورت رسمی  به هر دلیلی خودداری کرده‌اند، تو این کمیته متشکل شده‌اند. این کمیته از بدو دستگیری محمود صالحی تا به حال تلاش و مبارزات با ارزشی برای آزادی محمود صالحی صورت داده است که متاسفانه فرصت نیست به همه آنها اشاره کرد. متاسفانه عده‌ای انتقادهای غیر سیاسی و بعضا ویرانگر را از کمیته دفاع میگیرند. بهر حال اگر کسی میخواهد از مبارزات این کارگران و این انسانهای شریف که علیرغم مسائل امنیتی در کنار کار و فشار زندگی در این کمیته فعالیت میکنند، نقد بگیرد باید ضمن در نظر داشتن همه شرایط و در جهت تقویت این مبارزات کاملا نقد اساسی و سیاسی بگیرد. من هم معتقدم که باید با استفاده از تجربه کمپینهائی که پیشتر صورت گرفته تلاش کنیم که نقطه ضعفها را کم و نقطه قوتها را افزایش دهیم و بتوان کمپین را به بهترین صورت پیش برد. با این امید که تلاش و مبارزاتمان همجهت با منافع جنبش کارگری ایران باشد.

در رابطه با مبارزات کارگران خباز سقز خیلی نکات هست که باید مطرح شود اما متاسفانه به هر دلیلی در این رابطه کم کاریهائی شده است. شاید این کم کاری نصیب خود من هم باشد با توجه به اینکه در نزدیک شاهد این تلاشها و مبارزات بوده‌ام  اما من به سهم خود جزوه‌ای ۵۰ صفحه‌ای تحت عنوان " تاریخچه مبارزات کارگران خباز سقز" که تا به حال دو بخش از آن چاپ شده و یک بخش هم مربوط به چگونگی برگزاری مراسمهای اول ماه مه در سقز که در مصاحبه‌ای با محمود صالحی صورت گرفته چاپ شده است. متاسفانه با دستگیری محمود صالحی شانس رسیدن ملاحظات لازم در رابطه با نوشته را از ما گرفتند. تاریخچه مبارزات کارگران خباز سقز حاوی نکات، تجربیات و درسهای آموزنده‌ای است که حقیقتا در این فرصت کوتاهی که من دارم نمیتوان همه آن نکات را با جزئیات بیان کرد اما سعی میکنم که خیلی خلاصه و مفید نکاتی را بیان کنم. تاریخچه کارگران خباز سقز به دوران قبل از انقلاب بر میگردد. در سال ۱۳۵۴ جمعی از فعالین کارگری اقدام به تشکیل سندیکای  کارگران خباز میکنند که در نتیجه حملات رژیم شاه بر سر فعالان کارگری، سندیکا عملا لغو میشود. با وقوع انقلاب و زمانی که مردم شهر سقز به فرمانداری این شهر حمله کردند کارگران خباز نیز به پادگان این شهر حمله کرده و پادگان را تسخیر میکنند. یکی از اتاقهای ساختمان ساواک به دفتر سندیکا تبدیل شد و کارگران  خباز تشکل خود را دوباره احیا کردند.