بسوی سوســـــیالیسم

بيانیه دانشجویان سوسیاليست به مناسبت 16 آذرماه روز دانشجو

besoyesosyalism3 — Sat, 05 Dec 2009 21:16:29 GMT

سازمان : هم استراتژی هم تاکتیک در جنبش دانشجویی

- جنبش دانشجویی در ایران در مقطع حساسی به سر می برد که بعد از انقلاب 57 مشابه آن را تجربه نکرده است. اکنون تمام مبارزات و کشمکش ها با شرایط جدیدی مواجه گشته و وارد فاز جدیدی شده اند و مبارزه علیه دیکتاتوری اسلامی در آگاهانه ترین و گسترده ترین شکل آن در جریان است. بنابراین باید هدف کلی جنبش اعتراضی مردم که به صورت خودبه خودی توسط اقشار و گروه های مختلف مردم پیگیری می شود را جدال با دیکتاتوری حاکم دانست.

- تا پیش از کودتای انتخاباتی جنبش دانشجویی با اعتراضات پراکنده، غیر مستمر و مقطعی تنها بخش هایی از بدنه دانشجویان را به تحرک وا می داشت و می کوشید که از طریق پوشش دادن خواست ها و مطالبات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، اکثریت خاموش مردم را فعال کند، اما اکنون جنبش دانشجویی دیگر نه تک جزیره ای در دل مبارزات ناپیوسته و جدای از هم، بلکه بخشی مهم از مجموعه ای در حال جدال است.

اکنون شاید برای نخستین بار پس از سی سال، شاهد آن هستیم که شعارهای دانشجویان، از خیابان‏ها و از میان جنبش مردم به داخل دانشگاه‏ها راه یافته است. این بدان معنا است که مبارزات دانشجویان و مردم به هم پیوسته و درهم تنیده شده است و بر خلاف گذشته، دانشگاه ها از جنبش اعتراضی مردم پیروی می کنند. به بیان دیگر، در شرایط جدید کنونی جنبش دانشجویی بیرون از جنبش عمومی مردم علیه دیکتاتوری بی معنا خواهد بود که اتفاقاتی که از اول مهرماه به این سو در دانشگاه هاي ایران در جریان بوده است همگی موید این ساله است. ...

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

besoyesosyalism3 — Thu, 03 Dec 2009 17:03:24 GMT

بمناسبت 16 آذر روز دانشجو ( 1388 )

جنبش دانشجویی ایران امسال در شرایطی در آستانه 16 آذر روز دانشجو قرار گرفته است که به شدت زیر فشار سیاست ها و اقدامات سرکوبگرانه رژیم اسلامی قرار دارد. در آستانه فرارسیدن این روز، نهادهای امنیتی رژیم دهها تن از فعالین دانشجویی را در دانشگاههای مختلف ایران بازداشت و روانه زندان کرده اند. همزمان با موج گسترده بازداشت فعالین دانشجویی، صدها دانشجو در دانشگاه های مختلف کشور به اداره اطلاعات و کمیته های انضباطی احضار و برای شماری از آنان احکام محرومیت از تحصیل صادر شده است. همچنین گزارش ها حاکیست که موج جدیدی از تصفیه و اخراج اساتید شناخته شده در دانشگاه های مختلف در دستور کار مسئولین رژیم قرار گرفته است.

اما علیرغم تشدید فشار دستگاه سرکوب رژیم اسلامی علیه فعالین این جنبش، همه اوضاع بیانگر این واقعیت است که جنبش دانشجویی ایران تحت تاثیر اعتراضات توده ای بعد از کودتای انتخاباتی، بحران سیاسی در جامعه و توازن قوای جدیدی که شکل گرفته است، اینبار در ابعاد گسترده تر و توده ای تری پا به میدان گذاشته است. اعتراضات دانشجویی در این دوره چه به این لحاظ که دانشگاه های بیشتری را در برگرفته است و چه به این لحاظ که دانشجویان در ابعاد وسیعتری در اعتراضات شرکت دارند قابل مقایسه با گذشته نیست. مضمون شعارها و مطالباتی که در این جنبش مطرح شده است عمدتا سیاسی هستند و پیوستگی این جنبش با اعتراضات خیابانی و جنبش توده ای در خارج از محیط دانشگاه را نشان می دهد. در ادامه همین روند است که در روزهای اخیر دانشگاه های مختلف ایران همچنان شاهد اعتراضات گسترده دانشجویی بوده اند و جنب و جوش فعالین این جنبش، از آمادگی برای برگزاری 16 آذر باشکوه دیگری خبر می دهند. ...

پلنوم هفتم کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران برگزار شد

besoyesosyalism3 — Tue, 01 Dec 2009 07:32:45 GMT

پلنوم هفتم کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران برگزار شد

پلنوم هفتم کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران منتخب کنگره نهم، در روزهای 23 و 24 آبان ماه 1388 برابر با 14 و 15 نوامبر 2009 با حضور رفقای کمیته مرکزی حزب و رفقای کمیته مرکزی کومه له که به عنوان ناظر به پلنوم دعوت شده بودند، برگزار گردید.

پلنوم کمیته مرکزی بدنبال ارائه گزارش سیاسی و تشکیلاتی از جانب کمیته اجرائی ، به بررسی اوضاع سیاسی ایران، موقعیت جنبش های اجتماعی در اوضاع کنونی و گزارش عملکرد و بررسی عرصه های مختلف فعالیت حزب پرداخت.

در مبحث مربوط به اوضاع سیاسی ایران، پلنوم بر این نکته تاکید کرد اگر چه اعتراضات توده های میلیونی مردم بعد از كودتای انتخاباتی، کشمکش و جنگ جناح های درون حکومت اسلامی را به یك بحران سیاسی تبدیل كرد، اما اكنون این بحران سیاسی تا اندازه ای فروکش پیدا كرده است. دولت سپاه پاسداران در این دوره توانست با اتکا به حربه سرکوب و ارعاب سران موج سبز و جناح رانده شده از حکومت را به تسلیم وادارد. اصلاح طلبان حکومتی از آنجا که از روند رادیکالیزه شدن جنبش توده ای بیشتر از حربه سرکوب دولت واهمه داشتند گام به گام راه تسلیم و تمکین را در پیش گرفتند. آن بخش از توده های مردم نیز که فشار بی حقوقی و محرومیت های ناشی از سی سال حاکمیت رژیم اسلامی آنها را به خیابان کشانده بود، مرعوب توحش و فشارهای رژیم نشدند و با آگاهی به این واقعیت که هنوز آمادگی وارد شدن به نبرد نهایی با دشمن را کسب نکرده اند، تاکتیک های جدیدی را برای تداوم مبارزات خود در پیش گرفتند. این روندها اگر چه بحران سیاسی را تا حدودی تخفیف داده است اما به هیچ وجه به معنای پایان آن نیست. ...

حذف يارانه‌ها؛ برابری اجتماعی يا خانه‌خرابی عمومی

besoyesosyalism3 — Mon, 30 Nov 2009 07:59:57 GMT

حذف يارانه‌ها؛ برابری اجتماعی يا خانه‌خرابی عمومی

احسان صفار

اخيرا هر وقت که تلويزيون را روشن می‌کنيم، می‌توانيم از يکی از شبکه‌های چندگانه آن شاهد ميزگرد، سخنرانی يا گفتگويي حول محور طرح به اصطلاح "هدفمند کردن يارانه‌ها" باشيم. اخيرا نيز که ياد گرفته‌اند، ميکروفونی در دست می‌گيرند و به سطح شهر می‌آيند و در مورد مسئله، به اصطلاح نظرخواهی می‌کنند.

اين طرح که نهايتا پس از کشمکشی ميان مجلس و دولت، به نفع دولت به تصويب رسيد، به بيان بسياری از کارشناسان و بر خلاف تبليغات جاری به عنوان يکی از طرح‌های خانمان‌سوز، تشديد کننده فقر و فلاکت و… مورد ارزيابی قرار می‌گيرد. فارغ از نوع نگاه هر يک از اين کارشناسان و دغدغه‌های آنان، بايستی نگاهی موشکافانه به طرحی داشته باشيم که بدون شک و به اذعان مخالف و موافق، بسياری از معيارهای زندگی اقتصادی- سياسی اجتماع را دگرگون خواهد نمود.

طرح هدفمند کردن يارانه‌ها يا به اصطلاح صحيح‌تر "حذف يارانه‌ها" که نهايتا در تاريخ يکشنبه 17 آبان ماه 1388 مطابق خواست دولت و با جرح و تعديلات مختصری به تصويب رسيد، در حقيقت صورت تغييريافته طرحی است که در ابعاد جهانی و به دستور صندوق بين‌المللی پول و بانک جهانی در کشورهای مختلف به اجرا درآمده است و در ايران نيز از دور دوم رياست جمهوری "هاشمی رفسنجانی" کليد خورده است و هر چند به دلايل مختلف که در حوصله بحث حاضر نيست، معوق مانده بود، همواره بحث آن وجود داشته و به عنوان چشم‌اندازی رويايي برای هر يک از دولت‌های ايران تلقی شده است. در اين ارتباط همان طور که "مصطفی پورمحمدی" در تاريخ 22 آبان ماه در تلويزيون و در لابلای صحبت‌های خويش اشاره می‌کند، طرح حاضر از دوران هاشمی به صورت کمابيش جدی در دستور کار نظام قرار داشته است. ...

بر ما چه گذشت!؟ تاریخ کوتاهی از زایش چپ دانشجویی

besoyesosyalism3 — Sat, 28 Nov 2009 07:34:18 GMT

بر ما چه گذشت!؟ تاریخ کوتاهی از زایش چپ دانشجویی

محسن مومنی

اگر بخواهیم نگاه کوتاهی به تاریخ چپ دانشجویی در دهه 80 بیندازیم، ناگزیریم که از یک سو زمینه‏های اجتماعی– سیاسی عینی آن را که بستری برای بروز و روی آوردن بخش قابل توجهی از دانشجویان به اندیشه‏های چپ و سوسیالیستی بوده است را مختصرا بررسی نماییم و از سوی دیگر ماهیت این چپ جدید و تفاوت‏های آن با نسل قدیم چپ را مورد نظر قرار دهیم تا روشن گردد که اولا این چپ، چگونه چپی است و ثانیا از چه زمینی برخاسته است؟

زمینه‏های شکل گیری (سیاسی- اقتصادی)

این مساله کاملا روشن است که چپ دانشجویی، از خرابه‏های جنبش سیاسی اصلاح‏طلبی برخاست. عمده رهبران، چهره‏های شاخص و فعالین چپ دانشجویی، کسانی بودند که در خرداد 76 حتی به سن قانونی برای رای دادن به رئیس جمهور اصلاحات نرسیده بودند، اما با این همه، نوجوانانی بودند، که شور و شوق فراگیری که در آن دوران، برای تغییر و کسب برخی آزادی‏های سیاسی و مدنی در جامعه جاری بود، آنها را تحت تاثیر خود قرار داده و این نوجوانان را در این تجربه سیاسی سهیم نموده بود. بحث‏های عمومی، ستادهای انتخاباتی، میتینگ‏ها و روزنامه‏های زنجیره‏ای که همگی اجزای یک جنبش سیاسی بود… و نهایتا میل به ریاست جمهوری رساندن سید محمد خاتمی در مقابل ناطق نوری.

اما تمام این امیدواری‏ها خیلی زود در تیر 78 نقش بر آب گردید، درست در زمانی که به نظر می‏رسید، اعتراضات دانشجویان به ویژه در کوی دانشگاه تهران، این قابلیت را دارد که به یک بحران اجتماعی و سیاسی ناب بدل گردد، اصلاح‏طلبان به قدرت رسیده، به بدنه اجتماعی و جنبشی خود پشت کردند و دست در دست جناح اصولگرا، اعتراضات طبقه متوسط شهری را به ناکامی کشاندند.

اگرچه استراتژی ناکارآمد «انتخاب میان بد و بدتر» و نیز تلاش‏هایی که به نظر می‏رسید مجلس ششم برای پر کردن شکاف در اعتماد مردم به جریان اصلاح‏طلبی انجام داد، موجب گردید که سید محمد خاتمی بار دیگر در دور بعدی انتخابات ریاست جمهوری نیز پیروز میدان گردد، اما واقعیت این بود، که جریان اصلاح‏طلبی، از بدنه جنبشی خود تهی گردید و با موج سرخوردگی که در میان نیروهای سیاسی به وجود آمد، به ویژه در دانشگاه‏ها که یکی از ارکان پیشبرد گفتمان اصلاح‏طلبی بود، نیروی جدیدی پا به عرصه مبارزات سیاسی و اجتماعی نهاد که همان چپ دانشجویی بود.

پرسه 01 - نشریه دانشجویی دانشگاه تهران

besoyesosyalism3 — Wed, 25 Nov 2009 18:45:51 GMT

پرسه 01 - نشریه دانشجویی دانشگاه تهران

سرمقاله

بیش از 5 ماه از وقوع اعتراضات مردم علیه وضعيت موجود می‏گذرد و دوره جدیدی از تعرض به جنبش‏های کارگری، دانشجویی و… از سوی حاکمیت آغاز گشته است. موج‌ عظيم اعدام، بازداشت و زندانی کردن فعالین کارگری و دانشجویی، سرکوب رسانه‌ها، ممنوع‌التحصيل کردن و معلق ساختن دانشجويان و… همه و همه نشان از به کارگيری ابزار سرکوب به صورت تمام و کمال دارد و اخيرا نیز دولت به تعرضات خود با تصويب طرح حذف يارانه‌ها، شکل و بعد جديدی بخشيده‌ است که طبقه کارگر و زحمتکش جامعه را مستقیما زیر فشارهای طاقت‏فرسای معیشتی قرار می‏دهد؛ اما عليرغم تمام شرايط فوق‏الذکر ديکتاتوری نتوانسته است بر جنبش توده‌ای فائق آيد.

هر چه از انتخابات خرداد 88 دورتر گشتیم، از حجم اعتراضات عظیم خیابانی مردم کاسته شد و بنا بر تقویم و مناسبت‏های رسمی چون روز قدس یا 13 آبان ادامه پیدا نمود که هر یک فصل جدیدی از مبارزات مردم بودند.

اما بازگشايي دانشگاه‌ها، همراه با پر کردن خلا تظاهرات‏ها و اعتراضات خیابانی مردم در دانشگاه‏ها توسط دانشجویان بود.

همان گونه که پیش‏بینی می‏شد با گشوده شدن دانشگاه‏ها در آغاز سال تخصیلی جدید، موجی از اعتراضات دانشجویی آغاز گردید که طی 30سال گذشته بی‏سابقه بود. جنبش عظيم توده‌ای اين بار بر خلاف گذشته در پيشاپيش جنبش دانشجويي به حرکت درآمد و پس از سپری کردن 3 ماه پر تنش که با تجربيات گرانبهايي توامان بود، چشم اميد خود را به دانشگاه، اين سنگر آزادی دوخت.

توده‌ مردم انتظار داشتند (و ما معتقديم هنوز هم دارند) که دانشگاه پرچم مبارزه را در دست گيرد و چشم‌انداز نوينی به ادامه مبارزه با سرکوب، ديکتاتوری، فقر، گرسنگی، تبعيض، تحقير و… بگشايد و تا به صحنه آمدن جنبش طبقه کارگر که پیکارگر اصلی این عرصه است، برای این جنبش اعتراضی زمان بخرد.

پیشروی جنبش دانشجویی در گرو اتخاد استراتژی سوسیالیستی

besoyesosyalism3 — Thu, 12 Nov 2009 17:05:18 GMT

پیشروی جنبش دانشجویی در گرو اتخاد استراتژی سوسیالیستی

علیرغم فشارها و بگیر و ببندهای گسترده از سوی نیروهای انتظامی و امنیتی رژیم اسلامی، طی روزهای اخیر چندین دانشگاه ایران شاهد اعتراضات گسترده دانشجویان علیه رژیم اسلامی بودند.

اخبار و گزارشات مختلف حاکیست که دانشجویان دانشگاههای تهران، شیراز، فردوسی مشهد، یزد، علم و صنعت، گیلان، مازندران، اصفهان، سیستان و بلوچستان، دانشگاه پلی تکنیک واحد تفرش، دانشگاه های شریف و خواجه نصیر تهران، دانشگاه آزاد واحد جنوب تهران، دانشگاه بین المللی قزوین و دانشگاه یاسوج طی روزهای اخیر دست به تجمعات اعتراضی گسترده زده و علیه رژیم جمهوری اسلامی شعار دادند.

"نه سپاه نه بسیج ، مرگ بر این دولت مردم فریب"، "مرگ بر دیکتاتور"، "زندانی سیاسی آزاد باید گردد"، "آزادی اندیشه حق مسلم ماست" و "ماشین کشتار نابود باید گردد"، از جمله شعارهایی بودند که در جریان اعتراضات اخیر در دانشگاههای ایران از سوی دانشجویان سر داده شدند.

افزایش اعتراضات دانشجویی در حالی است که قبل و پس از برگزاری اعتراضات گسترده ضد حکومتی در شهرهای مختلف ایران در روز 13 آبان، دهها فعال دانشجویی در دانشگاههای مختلف بازداشت شده اند که از وضعیت بسیاری از آنان خبری در دست نیست، ضمن اینکه شمار زیادی از فعالین دانشجویی نیز به نهادهای امنیتی و کمیته های انضباطی احضار و برای شمار دیگری نیز احکام محرومیت از تحصیل صادر شده است. ...

13 آبان میدان کشاکش سه نیرو

besoyesosyalism3 — Thu, 05 Nov 2009 05:49:49 GMT

13 آبان میدان کشاکش سه نیرو

همانطور که پیش بینی می شد 13 آبان به میدان کشمکش سه نیرو تبدیل شد. رویکرد قدرت حاکمه از قبل روشن بود، چند روز مانده به 13 آبان مقامات مختلف رژیم نسبت به هرگونه حرکت اعتراضی در 13 آبان هشدار دادند. "احمد جنتی" امام جمعه موقت تهران، "احمدی مقدم" فرمانده نیروی انتظامی، "علی فضلی" یکی از فرماندهان سپاه پاسداران، "مرتضی تمدن" استاندار تهران، "صالح جوکار"، رئیس بسیج دانش‌‌آموزی و "علیرضا اکبرشاهی"، رئیس پلیس استان تهران هر کدام به نوبه خود اما در یک اقدام هماهنگ نسبت به برگزاری هرگونه تظاهرات اعتراضی در 13 آبان هشدار دادند و اعلام کردند که با هر گونه تجمع غیر قانونی مقابله خواهند كرد.

در ادامه این تهدید ها گزارشات امروز از تهران حاکی از آن است که اینبار نيروهای ارتش نیز به نيروهای سپاه و بسيج در خیابان ها افزوده شده اند.

مصاحبه سایت دانشجویان سوسیالیست با رفیق پریسا نصرآبادی فعال سوسیالیست جنبش دانشجویی

besoyesosyalism3 — Thu, 29 Oct 2009 09:51:03 GMT

دس_ رفیق پریسا با توجه به شرایط جدید سیاسی ایران بدون شک جنبش دانشجویی نیز در مقطعی حساس از تاریخ مبارزات خود به سر می برد، نظر شما درباره این شرایط جدید چیست؟

پریسانصرآبادی: این کاملا درست است که جنبش دانشجویی در مقطع حساسی به سر می برد در واقع می توان چنین گفت که جنبش دانشجویی طی سی سال گذشته و بعد از انقلاب 57 چنین شرایطی را تجربه نکرده است.

اکنون تمام مبارزات طی سه دهه اخیر وارد فاز جدیدی شده اند و مبارزه علیه دیکتاتوری اسلامی در آگاهانه ترین و گسترده ترین شکل آن در جریان است. می توان هدف کلی مبارزه در مقطع فعلی را که به صورت خودبه خودی توسط اقشار و گروه های مختلف مردم پیگری می شود را جدال با دیکتاتوری حاکم دانست که در عریان ترین شکل خودش پس از یک کودتای انتخاباتی به قدرت رسیده . بنابراین، خواست آزادی ، عمومی ترین خواست و مطالبه ای هست که همه اقشار و طبقات و گروه های مختلف حاضر در این جنبش فراگیر حول آن گرد آمده اند و نیروهای خود را بر مبنای این خواست سازمان می دهند و تاکتیک هایی هم که اتخاذ می کنند همگی بر مبنای این استراتژی عمومی است.

جنبش دانشجویی هم امروز تفاوت مهمی را در شرایط مبارزاتی حس می کند. اگر تا پیش از کودتای انتخاباتی این جنبش دانشجویی بود که به صورت پراکنده و در برهه های مختلف و بدون جهت گیری واحد علیه نظام اعتراضاتی را سازمان می داد و در واقع سعی می کرد با طرح یک سری شعارها و پوشش دادن خواست های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی اکثریت خاموش مردم را فعال کند، و توجه شان را به مبارزه و اعتراض علیه دیکتاتوری مستقر جلب نماید، اکنون همه چیز کاملا بر عکس شده است. در واقع تا پیش از اعتراضات اخیر مردم این دانشگاه ها بودند که تک صدای اعتراض علیه دیکتاتوری بودند. دانشگاه به بهانه هایی صنفی یا سیاسی شلوغ می شدند. دانشجویان اعتصاب و اعتراض می کردند و گاهی معدودی از مردم به حمایت از آنها تحرکات محدود و مقطعی نشان می دادند و دوباره همه چیز به روال عادی خود بر می گشت. اوج این شکل از اعتراضات دانشجویی را در 18تیر سال 78 ، خرداد 82 و نیز خرداد 85 شاهد بودیم. یعنی اعتراضات دانشجویان در فضای خاموشی فضای عمومی جامعه تک صدایی با پژواکی محدود بود. دانشجویان اعتراض می کردند اما اکثریت مردم از این اعتراضات مطلع نمی شدند. در واقع مبارزه دانشجویان پشت نرده های سبز و گسسته از بدنه اجتماع و دور از مبارزات جنبش های اجتماعی دیگر نظیر جنبش کارگران، زنان معلمان صورت می گرفت و هیچ ارتباط ارگانیک و پیوسته ای میان این مبارزات وجود نداشت. البته نه اینکه هیچ ارتباطی میان جنبش ها نبود، نه! به ویژه چپ دانشحویی همواره این استراتژی پیوستگی با جنبش های اجتماعی دیگر را داشت اما به دلیل اینکه این جنبش ها یا تشکلی نداشتند یا به قدر کفایت توده ای نشده بودند روابط آنها خیلی پراکنده موردی و مقطعی بود. ...

اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

besoyesosyalism3 — Fri, 09 Oct 2009 14:19:02 GMT

به مناسبت روز جهانی مبارزه برای لغو مجازات اعدام

روز دهم اکتبر برابر با 18 مهر ماه روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام است. حزب کمونیست ایران که به سهم خود برای الغای مجازات اعدام در سطح جهان مبارزه میکند، به این مناسبت به همه آنهایی که در سنگر مبارزه برای لغو مجازات اعدام تلاش میکنند، درود می فرستد.

مجازات اعدام قتل نفس آگاهانه است که ارتکاب آن به قدمت وجود دولت های طبقاتی در طول تاریخ زندگی بشر است. توجیه گران و مدافعان این قانون میگویند مجازات اعدام برای دفاع از امنیت عمومی، جلوگیری از ارتکاب جنایت و تامین حقوق شهروندان صورت می گیرد، اما در پس این عبارات فریبکارانه واقعیت های هولناک دیگری نهفته است. در همین نظام سرمایه داری عصر حاضر و در همین صد سال گذشته شمار انسانهایی که بخاطر مخالفت هایشان با دولت های حاکم، بخاطر عقاید و باورهایشان، بخاطر دفاع از حقوق اولیۀ انسانی شان، اعدام و در واقع قتل عام شده اند، هزاران برابر بیش از شمار کسانی است که به دلیل ابتکار جرم و جنایت اعدام شده اند. اعدام افراد عادی با توجیه قانونی در واقع پوششی برای جنایات بمراتب گسترده تری بوده است. بنابراین اگر قرار باشد کسانی بخاطر آدم کشی مجازات شوند قبل از هر کسی بایستی سراغ دولتهایی را گرفت که در چنین مقیاسی، به طور سازمان یافته و آگاهانه به ارتکاب جنایت مشغول هستند. ...